یعنی چه
این عبارت توصیفکننده پیامبرانی است که در قرن ششم پیش از میلاد، همزمان با فتوحات بختالنصر دوم و تبعید قوم یهود به بابل، مأموریت الهی داشتند. در منابع تاریخی و مذهبی، این عنوان عمدتاً بر «دانیال نبی» که در دربار بابل حضور داشت و «ارمیای نبی» که در اورشلیم به انذار مردم میپرداخت، اطلاق میشود.
تلفظ
تلفظ فارسی این ترکیب به صورت «پیامبرِ زمانِ بُختُالنَّصْر» است که در آن «بُختالنصر» تلفظی عربیشده از نام «نبوکدنصر» (Nebuchadnezzar) میباشد.
در جدول
این عبارت به دلیل طولانی بودن، در جدولهای کلمات متقاطع معمولاً به عنوان یک پاسخ ۱۸ حرفی برای راهنماییهایی با موضوع تاریخ ادیان یا شخصیتهای کتاب مقدس به کار میرود.
به انگلیسی
معادلهای دقیق این شخصیتها در متون انگلیسی با عناوین Prophet Daniel و Prophet Jeremiah شناخته میشوند.
به فارسی
در ادبیات فارسی، از این دو بزرگوار با عناوین حضرت دانیال و حضرت ارمیا یاد میشود که هر دو از پیامبران بنیاسرائیل هستند.
در قرآن
نام این پیامبران بهطور صریح در قرآن نیامده است؛ اما داستان حمله بختالنصر به بیتالمقدس در آیات ۴ تا ۷ سوره اسراء و تفاسیر مربوط به آن، بستری است که نام و مأموریت این پیامبران در آن روایت میشود.
نماد چیست
دانیال نبی نماد ایمان استوار در برابر قدرتهای ظالم (ماجرای چاه شیران) و ارمیا نبی نماد دلسوزی برای سرنوشت جامعه و انذار از انحطاط اخلاقی (پیامبر گریان) شناخته میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل پیامبر زمان بخت النصر
عبارت «پیامبر زمان بختالنصر» به شخصیتهای الهی اشاره دارد که در یکی از پرآشوبترین دورههای تاریخ باستان، یعنی دوران سقوط اورشلیم به دست پادشاه بابل، بختالنصر (نبوکدنصر)، زیستهاند. حضرت دانیال و حضرت ارمیا دو چهره کلیدی هستند که در این مقطع زمانی با چالشهای اسارت و تغییرات بزرگ سیاسی و اجتماعی روبرو شدند.
در فرهنگ عامه و متون تاریخی، این پیامبران به عنوان نمادهای مقاومت دینی و آگاهیبخشی شناخته میشوند. اگرچه نام آنها در قرآن ذکر نشده، اما ماجرای تاریخی که در آن حضور داشتند در تفاسیر قرآنی و متون دینی بسیار مورد توجه قرار گرفته است تا درسهای اخلاقی و الهیِ نهفته در آن واقعه بازگو شود.