یعنی چه
واژه دلیر برای توصیف انسان یا رفتاری بهکار میرود که همراه با شهامت، نترس بودن و قدرت درونی بالا در غلبه بر ترس و ایستادگی باشد.
مترادف
این واژهها همگی بر مفهوم داشتن شهامت و توانایی ایستادگی در برابر سختیها دلالت دارند.
متضاد
این کلمات نشاندهنده ضعف نفس، ترس و عدم توانایی در رویارویی با خطرات هستند.
هم خانواده
این واژهها از نظر ریشهشناختی یا ساختاری با مفهوم «دل» به عنوان مرکز شهامت پیوند دارند.
ریشه
این واژه کاملاً پارسی است و در اصل از ترکیب واژه «دِل» (به عنوان نماد و مرکز شهامت و عاطفه) به همراه پسوند صفتساز «-یر» تشکیل شده که به معنای «صاحبدل و قویدل» است. در گذشته با کسر اول (دِ لیر) تلفظ میشده و امروزه با فتح اول (دَ لیر) رایج است.
تلفظ
تلفظ امروزی این واژه با فتح حرف اول یعنی «دَ لیر» است، هرچند در تلفظ اصلی و کهن آن در زبان فارسی با کسر اول یعنی «دِ لیر» بوده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، با توجه به تعداد حروف در خواست شده، کلماتی مانند دلیر، شجاع یا نیو میتوانند پاسخ صحیح باشند.
به انگلیسی
این واژهها در زبان انگلیسی برای توصیف فرد یا رفتار شجاعانه و بدون ترس استفاده میشوند.
به عربی
در زبان عربی صفات متعددی برای بیان مفهوم دلیری وجود دارد که هر کدام مرتبهای از شجاعت را نشان میدهند.
به ترکی
واژه cesur اصطلاح رایج و واژه yiğit معادل حماسی و اصیلتر برای بیان دلیری و جوانمردی در زبان ترکی است.
جمعبندی و توضیح کامل دلیر
واژه «دلیر» یکی از واژگان اصیل و ریشهدار زبان فارسی است که ریشه در پارسی میانه (پهلوی) دارد. این کلمه از نظر ساختاری با محوریت واژه «دل» ساخته شده است؛ چرا که در فرهنگ ایرانی، دل به عنوان مرکز و خاستگاه شهامت، عاطفه و قدرت درونی شناخته میشود. بنابراین فرد دلیر کسی است که دلی قوی دارد و در برابر خطرات و سختیها سست نمیشود.
در فرهنگ و ادبیات حماسی ایران، به ویژه در شاهنامه فردوسی، این واژه جایگاه بسیار ویژهای دارد و بارها برای توصیف پهلوانان بزرگ به کار رفته است. در این بستر ادبی، دلیری معمولاً با نمادهایی همچون «نرهشیر» و «شاهین» تصویر میشود که نشاندهنده غلبه بر ترس، ایستادگی در راه حق و صلابت است. اگرچه خود کلمه دلیر در قرآن نیامده، اما مفاهیم مترادف آن مانند صبر، جهاد و ثبات قدم به طور مکرر ستایش شده است.