معنی
«ودا» در اصل به معنای دانش، فرزانگی و آگاهی است و در اصطلاح به چهار کتاب مقدس و بسیار کهن هندوان (شامل ریگودا، ساماودا، یاجورودا و آتارواودا) اطلاق میشود که دربردارنده سرودها، دعاها و خرد کیهانی آیین هندو هستند.
یعنی چه
در بافتار دینشناسی و فرهنگ، ودا یعنی تجسم معرفت وحیانی غیرابراهیمی و دانش ازلی که از طریق شهود به فرزانگان (ریشیها) رسیده است.
مترادف
واژههای فوق بسته به رویکرد لغوی (دانش) یا رویکرد اصطلاحی (متون مذهبی)، نزدیکترین همپوشانی معنایی را با ودا دارند.
متضاد
از نظر واژهنامهای دقیق متضاد مستقیمی برای آن ثبت نشده است، اما با توجه به معنای ریشهای آن که «دانش» است، جهل و نادانی متضاد معنوی آن محسوب میشوند.
هم خانواده
این واژه در زبان فارسی مشتقات اشتقاقی سنتی ندارد، اما با واژههایی مانند «ویدا» در فارسی و «Wisdom» در انگلیسی همریشه است. کلماتی مانند ودایی و وداها نیز شکلهای مشتق و جمع آن در فارسی هستند.
ریشه
واژه ودا ریشه در زبان هندواروپایی و به ویژه زبان سانسکریت دارد. این کلمه از ریشه √vid مشتق شده که به معنای شناختن، دانستن و به دست آوردن معرفت است.
جمله سازی
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، در پاسخ به راهنماهایی همچون «کتاب مقدس هندوان» یا «دانش کهن هندی»، واژه ۳ حرفی «ودا» مد نظر است.
جمعبندی و توضیح کامل ودا
واژه «ودا» یک وامواژه فرهنگی و دینی از زبان سانسکریت است که در زبان فارسی کاربردی تخصصی و دانشنامهای دارد. این کلمه در لغت به معنای دانش، فرزانگی و معرفت الهی است و در اصطلاح به عنوان نامی جامع برای چهار کتاب مقدس و اصیل آیین هندو به کار میرود که ریشههای کهن پیشابودایی دارند.
باید توجه داشت که این کلمه هیچگونه کاربرد یا ریشه اصیلی در زبان عربی و متن قرآن ندارد؛ بنابراین نباید آن را با واژههای قرآنی نظیر «وَدّ» (نام بتی در زمان نوح) یا «وُدّ» (به معنی دوستی و محبت) اشتباه گرفت. ودا در مطالعات ادیان تطبیقی، نماد معرفت شهودی و سنت دینی باستانی هند است.