یعنی چه
واژه «متکدی» در لغت به معنی کسی است که به تکدیگری و دریوزگی میپردازد. این کلمه برای توصیف فردی به کار میرود که شغل یا روش او برای امرار معاش، درخواست پول، غذا یا کمکهای مادی دیگر از عابران و مردم در اماکن عمومی است.
تلفظ
این واژه به صورت مُتَکَدِّی تلفظ میشود. حرف «م» دارای ضمه، «ت» دارای فتحه، «ک» دارای فتحه، و «د» دارای تشدید و کسره است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، کلمه «متکدی» یک پاسخ ۵ حرفی است. طراحان جدول معمولاً از راهنماهایی مثل «گدا»، «سائل» یا «دریوزهگر» برای رسیدن به این واژه استفاده میکنند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی رایجترین معادل برای این کلمه Beggar است. واژه Mendicant نیز بیشتر در متون رسمی، تاریخی یا مذهبی برای اشاره به راهبان یا افرادی که از طریق صدقه زندگی میکنند به کار میرود.
به عربی
اگرچه خود واژه متکدی ریشه عربی دارد، اما در عربی معاصر و رسانهای بیشتر از واژه «مُتَسَوِّل» برای پدیده تکدیگری استفاده میشود. واژه «شحّاذ» نیز در زبان عامیانه کاربرد فراوانی دارد.
به فارسی
معادلهای اصیل و رایج فارسی این واژه کلماتی چون «گدا» و «دریوزهگر» هستند. همچنین کلماتی مانند «خواهشگر» یا «تنگدستِ سائل» نیز در متون ادبی به عنوان برگردان آن دیده میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل متکدی
واژه «متکدی» اسم فاعل از باب تفعل (تکدی) در زبان عربی است که از ریشه سه حرفی «کدی» مشتق شده و در اصل به معنی به سختی افتادن یا با اصرار چیزی را از کسی طلب کردن است. در زبان و فرهنگ فارسی، این کلمه به عنوان یک اصطلاح رسمی و حقوقی برای اشاره به افرادی که در سطح شهر اقدام به گدایی میکنند استفاده میشود و همخانوادههایی چون تکدی، متکدیان و کدیه دارد.
اگرچه خود این واژه به صورت مستقیم در قرآن کریم نیامده، اما مفاهیم مترادف آن مانند «سائل» (در آیه فما السائل فلا تنهر) و «مُعْتَر» (به معنی کسی که برای تقاضای کمک پیش میآید) به فراوانی مورد بحث قرار گرفتهاند و بر اصول اخلاقی برخورد محترمانه با نیازمندان تاکید شده است.
در ادبیات و فرهنگ عامه، متکدی علاوه بر اینکه نماد عینی فقر، تنگدستی و اصرار در خواهشگری است، در ادبیات عرفانی نیز کاربرد ویژهای دارد؛ به طوری که در متون صوفیانه، از این واژه به عنوان نمادی برای نشان دادن نیازمندی مطلق و فقر ذاتی انسان در برابر غنای مطلق خالق استفاده میشود.