یعنی چه
انداد واژهای کلاسیک و عربی (وارد شده به فارسی) و جمعِ کلمه «نِدّ» است. این کلمه به معنای مثل، مانند، همتا و نظیر است؛ اما نه هر همتایی، بلکه شبیه و شریکی که در ذات و ویژگیها با اصل خود رقابت و ناسازگاری کند.
تلفظ
این واژه به صورت فتحة اول (اَ) تلفظ میشود و خوانش صحیح آن «اَنداد» است.
در جدول
در پاسخ به سؤالات جدول کلماتی مانند همتایان، شبیهان، شرکا و بتها مد نظر است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به سیاق متن، از واژههایی که مفهوم برابری، همتایی و نظیر بودن را میرسانند استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی و واژههای جایگزین آن شامل همتایان، همانندان، شبیهان، امثال، نظایر، شرکا و اقران است. در زبان فارسی قدیم گاهی به طور مستقل به معنای گیاه ترهتیزک یا نوعی کاهگل و اندود نیز به کار رفته است.
در قرآن
این واژه ۶ بار در قرآن کریم به صورت «أَندَاداً» (مانند آیه ۲۲ و ۱۶۵ سوره بقره و آیه ۳۰ سوره ابراهیم) به کار رفته است. در تمامی این آیات، مرادْ بتها، معبودهای باطل یا هر نیرویی است که مشرکان آنها را شریک، همتا یا رو در روی خداوند قرار میدادند و به آنها تکیه میکردند.
جمعبندی و توضیح کامل انداد
واژه «انداد» ریشهای عربی دارد و جمع کلمه «نِدّ» (بر وزن ضد) است. این واژه در زبان و ادبیات فارسی به معنای همتایان، نظایر، شبیهان و شریکانی به کار میرود که به نوعی در مقام رقابت با اصل خود برمیآیند. متضادهای این کلمه واژههایی چون بیهمتا، بینظیر، یگانه و وحید هستند.
در فرهنگ اسلامی و متن قرآن کریم، این کلمه کاربرد ویژهای دارد و دقیقاً ۶ بار به صورت «انداداً» تکرار شده است. در بافت قرآنی، انداد نمادِ بتها، معبودهای دروغین و هر انسان یا قدرت مادی است که انسانها به جای خدا به آن عشق میورزند، به آن تکیه میکنند و آن را همتای پروردگار قرار میدهند که اصطلاحاً نمادی از شرک و جایگزینهای باطل است.