یعنی چه
آبرو در اصل به معنای طراوت، رونق و صفای صورت است که مجازاً به ارزش، اعتبار، شرف و ناموس شخصی یا اجتماعی فرد اطلاق میشود. حیثیت نیز واژهای است که در زبان فارسی به معنای جایگاه اجتماعی، شأن و وجاهت به کار میرود و هر دو اصطلاح اشاره به سرمایه معنوی و اجتماعی یک انسان دارند که باید حفظ شود.
تلفظ
کلمه اول به صورت (آبْ + روُ) تلفظ میشود و واژه دوم به صورت (حَیْ + ثِیْ + یَتْ) با تشدید روی حرف یاء خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این عبارت به تناسب تعداد حروف میتواند خود کلمه یا مترادفهای آن باشد.
به انگلیسی
بسته به متن و لحن جمله، از واژههای فوق برای رساندن مفهوم آبرو و شرف استفاده میشود.
به فارسی
برای این عبارت در زبان فارسی سره و رایج، کلماتی مانند ارج، منزلت، شرف، بزرگمنشی و پاکدامنی به عنوان معادل و مترادف به کار میروند.
در قرآن
خود این عبارت عینا در قرآن نیامده، اما مفاهیم معادل آن به شدت مورد تأکید است؛ مانند واژه «وجیه» (آبرومند) برای حضرت عیسی و موسی (ع) و همچنین احادیث فراوانی که حرمت عِرض (آبرو) مؤمن را بالاتر از حرمت کعبه یا برابر با خون او میدانند. آیاتی که از غیبت، تجسس و تهمت نهی میکنند نیز در راستای پاسداری از همین مفهوم هستند.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات فارسی، «آبِ رفته از جوی» نماد آبرویی است که اگر بریزد دیگر بازنمیگردد. همچنین در فرهنگ اسلامی، کعبه نماد عظمت و سپندینگی است، اما روایات تصریح دارند که حرمت و حیثیت مؤمن از کعبه نیز بالاتر است.
جمعبندی و توضیح کامل ابرو و حیثیت
آبرو و حیثیت به عنوان ارزشمندترین سرمایه معنوی و اجتماعی هر انسان شناخته میشود. ترکیبی از واژه اصیل فارسی «آبرو» (به معنی صفا و رونق صورت) و واژه وامگرفته از عربی «حیثیت» (به معنی شأن و جایگاه)، این مفهوم را شکل میدهد که به ارزیابی مثبت جامعه از رفتار، اخلاق و صداقت یک فرد اشاره دارد.
در فرهنگ ایرانی و اسلامی، حفاظت از آبرو اهمیت فوقالعادهای دارد. در ادبیات منظوم ما، آبرو به گوهری گرانبها یا آبی تشبیه شده که در صورت ریخته شدن، هرگز به جوی بازنمیگردد. تعالیم دینی نیز با وضع قوانینی سختگیرانه علیه غیبت، تهمت و تجسس، دژی محکم برای حراست از شأن و وجاهت اجتماعی افراد ایجاد کردهاند.