یعنی چه
این واژه از حرف عطف «فَـ» (پس، در نتیجه) و فعل «التَقَی» (از باب افتعال و ریشه لقی) تشکیل شده و به معنای مواجهه، برخورد، روبرو شدن یا به هم رسیدن دو یا چند چیز یا شخص است.
تلفظ
تلفظ صحیح این کلمه به صورت «فَالْتَقَی» (fal-ta-qā) است که همزه وصل آن هنگام چسبیدن به حرف عطف «فَ» ساقط شده و لام ساکن خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این کلمه دقیقاً ۶ حرف دارد و به عنوان معادل عباراتی چون «پس به هم رسیدند» یا «پس برخورد کردند» به کار میرود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به بافت متن، عباراتی مانند So they met (پس آنها ملاقات کردند) یا Then they converged (سپس به هم پیوستند/همگرا شدند) به عنوان معادل دقیق آن استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای روان فارسی این واژه عبارتند از: پس به هم رسیدند، پس با یکدیگر برخورد کردند، پس روبرو شدند و پس همراستا گشتند.
در قرآن
این فعل دقیقاً به همین صورت در آیه ۱۲ سوره مبارکه قمر آمده است: «وَفَجَّرْنَا الْأَرْضَ عُيُوناً فَالْتَقَى الْمَاءُ عَلَى أَمْرٍ قَدْ قُدِرَ» که اشاره به پیوستن و به هم رسیدن آب زمین و آسمان برای وقوع طوفان نوح دارد.
نماد چیست
این واژه در بافت قرآنی و ادبی، نماد اصیل و عمیقِ «پیوند و تلاقی دو نیروی قدرتمند» (مانند آب آسمان و زمین) و همچنین نشانهای از «سررسید و محقق شدن یک تقدیر حتمی و الهی» به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل فالتقى
واژه «فالتقى» یک فعل عطفشدهٔ عربی از ریشه «ل ق ی» است که به معنای روبرو شدن، به هم رسیدن و برخورد دو جریان، شخص یا نیرو به کار میرود. این کلمه با ساختار ششحرفی خود در ادبیات قرآنی جایگاه ویژهای دارد و به تصویر کشیدن لحظات حساس پیوند یا تصادم دو پدیده کمک میکند.
نمونهٔ بارز و درخشان کاربرد این واژه در داستان طوفان حضرت نوح (ع) در سوره قمر است؛ جایی که آبهای جوشیده از زمین و بارانهای فروآمده از آسمان برای جاری ساختن فرمان الهی به هم میرسند و تقدیر رقم میخورد. این واژه از نظر معنایی با مفاهیمی چون ملاقات، تلاقی و همگرایی پیوند تنگاتنگ دارد.