یعنی چه
این اصطلاحات در زبان فارسی به معنای دچار حالت خجالت و انفعال شدن، شرمنده گردیدن در برابر دیگران یا وجدان خود، و تحمل کردن بار سنگین خواری و سرافکندگی است.
تلفظ
تلفظ دقیق این عبارات به صورت [šarmsārī bordan] و [šarmsārī kašīdan] است.
در جدول
پاسخ دقیق برای این عبارت در جدول خودِ «شرمساری بردن یا شرمساری کشیدن» با ۲۵ حرف است. گزینههای کوتاهتر شامل خجالت کشیدن و خجلت بردن هستند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم از عباراتی که به تجربه شرم، خجالت و تحقیر اشاره دارند استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی واژه «خِزی» دقیقترین معادل برای بیان حالت شرمساری شدید و خواری ناشی از آن است.
به فارسی
واژههای مترادف آن شامل خجالت، سرافکندگی و انفعال است. متضاد آن سرافرازی، افتخار، سربلندی و تجاسر بوده و با کلماتی چون شرم، شرمسار، شرمنده و شرمگین همخانواده است. ریشه آن به واژه اوستایی fšarəma برمیگردد.
نماد چیست
در فرهنگ عامه و ادبیات فارسی، نشانههای فیزیکی مانند افکندن سر به پایین، سرخ شدن چهره از خجالت و نشستن عرق شرم بر پیشانی به عنوان نمادهای عینی شرمساری شناخته میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل شرمساری بردن یا شرمساری کشیدن
عبارات «شرمساری بردن» و «شرمساری کشیدن» از اصطلاحات اصیل و کهن زبان پارسی هستند که ریشه در فرهنگ حیا و اخلاق ایرانی دارند. این واژگان که در اشعار بزرگان ادب فارسی نظیر سعدی و حافظ نیز به وفور به کار رفتهاند، نشاندهنده واکنش درونی و بیرونی انسان به رفتاری است که مایه سرافکندگی یا ننگ شمرده میشود.
از نظر ریشهشناسی، واژه شرم به دوران ایران باستان و زبان اوستایی بازمیگردد. در کاربردهای نمادین، این حالت روحی با تظاهرات بدنی کاملاً مشخصی مانند رخسار سرخ، عرق انفعال و سر افکنده همراه است که در فرهنگ ما تجسم عینی خجالت قلمداد میشوند.
اگرچه این ترکیبهای خاص فارسی در متن قرآن وجود ندارند، اما مفهوم معادل و عمیق آنها در قالب واژه «خِزی» به معنای خواری و رسوایی بارها در آیات قرآنی ذکر شده است که نشاندهنده اهمیت و سنگینی این حس در نظامهای اخلاقی و دینی است.