معنی
ذیالطول در لغت به معنی کسی است که دارای فضل، کرم، غنا و نعمتهای فراوان و پایدار است. واژه «طَول» در این ترکیب به معنای بخشندگی و توانایی است.
یعنی چه
این عبارت برای توصیف کسی به کار میرود که توانگری مطلق دارد و احسان و نیکی او به دیگران همیشگی و بدون چشمداشت است. در ادبیات دینی، این صفت به غنا و رحمت بیکران الهی اشاره میکند.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با فتح حرف طاء و سکون واو به صورت «ذِ الطَّوْل» است و نباید آن را با طُول (به معنی درازا) اشتباه گرفت.
به انگلیسی
در ترجمههای انگلیسی متون اسلامی، این صفت معمولاً به معنای بخشندگی بیانتها و مالکیت مطلق مواهب و نعمات ترجمه میشود.
به عربی
این ترکیب در زبان عربی یک وصف ترکیبی است که از «ذی» (صاحب) و «الطَّوْل» (احسان و توانگری) ساخته شده است.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل عباراتی چون خدای بخشنده، نعمتدهنده، توانگر دستودلباز و صاحبکرم است.
در قرآن
این واژه تنها یک بار در قرآن کریم در آیه «غَافِرِ الذَّنْبِ وَقَابِلِ التَّوْبِ شَدِیدِ الْعِقَابِ ذِی الطَّوْلِ» به عنوان یکی از صفات جمالی خداوند آمده که نشاندهنده رحمت عامه و نعمتهای متصل الهی است.
جمعبندی و توضیح کامل ذی الطول
واژه «ذیالطول» یک ترکیب وصفی عربی با ریشه ثلاثی (ط و ل) است که در متون دینی، عرفانی و ادبیات فارسی کاربرد دارد. این کلمه از دو بخش «ذی» به معنی صاحب و «طَول» به معنی فضل، غنا و نعمت مداوم تشکیل شده است. نکته مهم در تلفظ این واژه، فتح حرف طاء است؛ زیرا طَول به معنی بخشندگی با طُول به معنی درازا متفاوت است.
در فرهنگ اسلامی و قرآن کریم، این صفت اصطلاحاً به خداوند متعال اختصاص دارد و نمادی از رحمت عام، غنای مطلق و بینیازی پروردگار در عین بخشندگی بیمنت است. این واژه بیانگر این حقیقت است که مواهب الهی بر بندگان همیشگی، متصل و بیپایان است و هرگز قطع نمیشود.