یعنی چه
این عبارت به معنای آتش گرفتن با قدرت بالا و بلند شدن شعلههای آتش بهگونهای است که شبیه به زبان به نظر برسند. این واژه در ادبیات کلاسیک فارسی برای توصیف شدت آتشسوزی یا برافروختن شعلهها به کار میرود.
تلفظ
تلفظ دقیق این عبارت به صورت [za-bā-neh bar-ka-shī-dan] است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این راهنما کلمهٔ ۱۲ حرفی «زبانه برکشیدن» یا معادلهای نزدیک آن مانند «شعلهور شدن» است.
به انگلیسی
عبارات فوق در زبان انگلیسی دقیقترین معادلها برای توصیف فوران و زبانه کشیدن آتش هستند.
به فارسی
از واژههای هممعنی و جایگزین فارسی آن میتوان به «زبانه کشیدن»، «زبانه زدن»، «شعلهور شدن»، «مشتعل شدن» و «برافروختن» اشاره کرد. متضاد آن نیز «خاموش شدن» یا «فرو نشستن» است.
نماد چیست
در ادبیات و فرهنگ، این واژه نماد خشم مهارناپذیر، نابودی و ویرانی سریع و گاهی مجازاً نشاندهندهٔ عشق و اشتیاق مفرط (آتش عشق) یا بحرانهای شدید فردی و اجتماعی است.
جمعبندی و توضیح کامل زبانه برکشیدن
عبارت «زبانه برکشیدن» یک مصدر مرکب کاملاً فارسی و اصیل است که از ترکیب «زبانه» (به نشانهٔ شباهت شعله به زبان) و «برکشیدن» (به معنای بالا آمدن یا بلند شدن) ساخته شده است. این اصطلاح فصیح در شاهنامهٔ فردوسی نیز به کار رفته و نشاندهندهٔ اوج اشتعال و فوران شعلههای آتش است.
اگرچه این عبارت به دلیل فارسی بودن در متن قرآن نیامده، اما مفهوم دقیق آن یعنی آتشی که زبانه میکشد، در آیه ۱۴ سورهٔ لیل با فعل «تَلَظَّى» (نَاراً تَلَظَّى) به تصویر کشیده شده است. این واژه در لغتنامهها معادل مشتعل شدن و در فرهنگ عامه نمادی از خشم، ویرانی یا شوریدگی مفرط به شمار میرود.