معنی
بزرگوار یک صفت مرکب در زبان فارسی است که برای توصیف افراد دارای منزلت، اصالت، نجیب و باشکوه به کار میرود. این واژه هم برای اشخاص محترم و هم در ادبیات برای پدیدهها و اشیاء باارزش (مانند طایفه بزرگوار یا کتاب بزرگوار) استفاده میشود.
یعنی چه
این کلمه در اصطلاح به کسی اشاره دارد که دارای بزرگی روح، بخشندگی و مناعت طبع است؛ فردی که از خطاهای دیگران با گذشت و سخاوت عبور میکند و رفتار او همراه با ادب و فروتنی است.
مترادف
متضاد
هم خانواده
ریشه
این واژه از ترکیب دو بخش ساختار یافته است: «بزرگ» که ریشه در واژه فارسی میانه (پهلوی) «wuzurg / وزرگ» به معنای بزرگ و دارای مقام دارد، به همراه پسوند اتصاف و لیاقت «وار» که معنای دارنده یا شایسته یک صفت را به آن میبخشد.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی مانند شریف، کریم و ماجد به عنوان هممعنی چهار حرفی و خود کلمه بزرگوار به عنوان پاسخ هفت حرفی کاربرد دارند.
به انگلیسی
این معادلها در زبانهای مختلف نشاندهنده ابعاد گوناگون این واژه از جمله اصالت، شرافت، بخشندگی و ارزش والای انسانی هستند.
جمعبندی و توضیح کامل بزرگوار
واژه «بزرگوار» یکی از اصیلترین و زیباترین صفات در زبان فارسی است که ریشه در دوران فارسی میانه دارد. این کلمه فراتر از یک عنوان ساده تشریفاتی، بازتابدهنده ارزشهای عمیق اخلاقی و فرهنگی در جامعه ایرانی است. وقتی کسی را بزرگوار خطاب میکنیم، نه تنها به جایگاه یا سن او احترام میگذاریم، بلکه منش انسانی، فروتنی و اصالت او را ستایش میکنیم.
در فرهنگ و ادبیات عامه، بزرگوار نماد سخاوت، مناعت طبع و گذشت است؛ فردی که با روح بزرگ خود از خطاهای دیگران چشمپوشی میکند. اگرچه خود این واژه فارسی در متن عربی قرآن وجود ندارد، اما در ترجمههای معتبر فارسی به عنوان دقیقترین معادل برای صفات الهی و مفاهیم والایی چون «کریم»، «مجید» و «کبیر» به کار رفته است که نشاندهنده بار معنایی بسیار ارزشمند آن است.