یعنی چه
وجیه المنظر یک ترکیب وصفی است و به کسی گفته میشود که دارای چهرهای زیبا، نیکو و تماشایی است؛ فردی که دیدن او حس خوبی به بیننده منتقل میکند.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب به صورت «وَجیهُ الْمنْظَر» است که در زبان فارسی معمولاً با سکون املایی روی حروف نون و ظاء خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی مثل خوشسیما، زیباروی، خوشرو و نکودیدار به عنوان پاسخ هممعنی و کلماتی مانند کریهالمنظر یا بدمنظر به عنوان متضاد کاربرد دارند.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم وجیه المنظر در زبان انگلیسی از صفاتی استفاده میشود که به زیبایی و دلنشین بودن ظاهر فرد اشاره دارند.
به عربی
این ترکیب ریشه عربی دارد و در خود زبان عربی نیز عینا یا با ترکیبات مشابهی برای توصیف زیبایی ظاهر به کار میرود.
به فارسی
معادلهای اصیل و روان فارسی برای این واژه شامل خوشسیما، زیباروی، خوشرو، نکودیدار و نیکمنظر هستند که همگی مفهوم زیبایی ظاهر را میرسانند.
در قرآن
خودِ ترکیبِ «وجیه المنظر» در قرآن نیامده است. با این حال، واژه «وجیه» به معنی آبرومند و صاحبشرف، دو بار در قرآن استفاده شده است؛ یکبار در آیه ۶۹ سوره احزاب برای حضرت موسی (ع) و یکبار در آیه ۴۵ سوره آل عمران برای حضرت عیسی (ع).
جمعبندی و توضیح کامل وجیه المنظر
واژه «وجیه المنظر» یک ترکیب وصفی با ریشه عربی است که وارد زبان فارسی شده و برای توصیف افرادی با ظاهر زیبا، آراسته و خوشایند به کار میرود. این واژه از دو بخش «وجیه» (به معنی محترم، آبرومند یا زیبا) و «منظر» (به معنی دیدگاه، ظاهر و آنچه دیده میشود) تشکیل شده است. در زبان فارسی، کلماتی نظیر خوشسیما، زیباروی و خوشرو دقیقترین معادلهای آن هستند و در نقطه مقابل، واژههایی مانند کریهالمنظر و بدمنظر به عنوان متضاد آن شناخته میشوند.
اگرچه خود این ترکیب کامل در متن قرآن کریم یافت نمیشود، کلمه کلیدی آن یعنی «وجیه» در آیات الهی برای توصیف جایگاه والا، آبرومند و شریف پیامبران بزرگی چون حضرت موسی (ع) و حضرت عیسی (ع) نزد پروردگار به کار رفته است. در ادبیات رسمی و مکتوب فارسی، این اصطلاح همچنان کاربرد دانشنامهای و محترمانه خود را برای توصیف نیکویی و پسندیدگی ظاهر افراد حفظ کرده است.