یعنی چه
این اصطلاح در زبان عامیانه کنایه از زنی درشتجثه، قوی، پررو، بدزبان، حیلهگر یا بسیار زشت، بدلباس و بدآرایش است. این واژه از ادبیات داستانی دوره قاجار آمده و به شخصیتهای منفی و ترسناک اشاره دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت «مادَرِ فولادْ زِرِه» (Mādar-e Foulād-Zareh) است.
در جدول
پاسخ دقیق در جدولهای کلمات متقاطع برای این نشانه، «مادر فولاد زره» است که دقیقاً ۱۲ حرف دارد.
به انگلیسی
این اصطلاح معادل دقیق فرهنگی در زبان انگلیسی ندارد؛ در ترجمهها بر اساس توصیف ظاهری یا نام خاص به کار میرود.
به فارسی
معادلها و مترادفهای فارسی آن شامل واژههایی چون جادوگر، عجوزه، زنِ سلیطه، دیوزاد، و زن زمخت و بدعنق است.
نماد چیست
در ادبیات فولکلور ایران، این واژه نماد زشتی مفرط، بدجنسی، جادوگری، مکر و در عین حال قدرت بدنی زمخت و آسیبپذیر است.
جمعبندی و توضیح کامل مادر فولاد زره
عبارت «مادر فولاد زره» ریشه در ادبیات داستانی دوره قاجار دارد و یکی از شخصیتهای منفی داستان مشهور «امیر ارسلان نامدار» نوشتهٔ محمدعلی نقیبالممالک (نقالباشی ناصرالدینشاه) است. در این قصه که با کتابت فخرالدوله دختر شاه ماندگار شد، او مادرِ دیوی به نام فولادزره است؛ جادوگری بسیار توانا که بدن فرزندش را طلسم کرده بود تا در برابر تمام سلاحها به جز شمشیر زمردنگار رویینتن باشد.
این شخصیت داستانی به مرور زمان از کتابها به فرهنگ عامه و زبان روزمره مردم راه یافت. امروزه وقتی این اصطلاح به کار میرود، جنبه داستانی آن مدنظر نیست؛ بلکه به عنوان یک کنایه و تشبیه برای توصیف زنان درشتهیکل، پررو، بدزبان، حیلهگر یا کسانی که آرایش و لباسی بسیار زشت و ناموزون دارند استفاده میشود.
لازم به ذکر است که این اصطلاح کاملاً برآمده از اساطیر معاصر و ادبیات عامیانه ایران است و هیچگونه ریشه، اشاره یا کاربردی در قرآن کریم، متون دینی و واژگان عربی ندارد. از نظر ساختار واژگانی نیز کلماتی مانند فولاد، زره و زرهپوش با آن همخانواده هستند.