یعنی چه
شونس در واقع همان کلمهٔ «شانس» (وارد شده از زبان فرانسوی) است که در گویش محلی و بومی مردم مازندران با تغییر مصوت «آ» به «و/او» تلفظ میشود و به معنی بخت، طالع، اقبال و روزی پیشبینینشده به کار میرود.
تلفظ
این واژه در گویش مازندرانی به صورت شُونس (Shoons) با ضمهٔ کشیده روی حرف شین تلفظ میشود.
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ این بخش خودِ واژهٔ «شونس» است که دقیقاً ۴ حرف دارد. طراحان جدول معمولاً آن را به عنوان معادل مازندرانی شانس یا اقبال مطرح میکنند.
به انگلیسی
معادلهای دقیق این واژه در زبان انگلیسی که مفاهیم بخت و اقبال تصادفی را میرسانند.
به عربی
در زبان عربی برای رساندن مفهوم شونس یا همان بخت و اقبال، از واژههای حظ و طالع استفاده میشود.
به فارسی
برگردان و معادلهای این واژه در زبان فارسی معیار شامل شانس، بخت، اقبال، روزی و اختر است که مترادفهای دقیق آن به شمار میروند.
جمعبندی و توضیح کامل شونس
واژهٔ «شونس» یک نمونهٔ جذاب از ورود وامواژههای اروپایی به لایههای بومی و گویشهای محلی ایران است. این کلمه در حقیقت همان واژهٔ «شانس» (Chance) فرانسوی است که پس از ورود به زبان فارسی، در گویش مازندرانی دچار دگرگونی صوتی شده و مصوت «آ» در آن به «و» تبدیل گشته است.
مردم مازندران از این واژه برای اشاره به بخت، اقبال، طالع و رویدادهای خوشایند و تصادفی زندگی استفاده میکنند. با وجود ریشهٔ فرنگی، این کلمه کاملاً با ساختار آوایی گویش مازندرانی سازگار شده و امروزه به عنوان یک لفظ صمیمی و بومی در میان مردم این دیار شنیده میشود.
از نظر معنایی، شونس با مفاهیمی مثل روزی، اختر و طالع همسو است و متضاد آن کلماتی چون بدشانسی، ادبار و نگونبختی هستند. بررسی چنین واژههایی نشاندهندهٔ پویایی گویشهای محلی در جذب و بومیسازی کلمات بیگانه است.