یعنی چه
خموس صیغه مبالغه است و به کسی یا حالتی اشاره دارد که در بالاترین حد سکون، سکوت و فروخوردن خشم قرار دارد. این واژه به ویژگی افرادی اطلاق میشود که ترجیح میدهند به جای سخن گفتن، در خود فرو روند و صبوری و رازدار بودن را پیشه کنند.
تلفظ
این واژه با فتح حرف اول (خَ) تلفظ میشود و آهنگ آن بر وزن فعول (مانند غفور یا صبور) است.
در جدول
پاسخ مستقیم و دقیق چهار حرفی برای راهنمای جدول، کلمه «خموس» است. از گزینههای مشابه دیگر میتوان به ساکت یا صامت اشاره کرد.
به انگلیسی
این کلمات در زبان انگلیسی به مفهوم کمسخن بودن، سکوت اختیار کردن و اجتناب از گفتار اشاره دارند.
به عربی
در زبان عربی از ریشههای مرتبط با سکوت، خشوع و فروتنی برای رساندن این معنا استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای اصیل و روان فارسی این واژه شامل خاموش، کمسخن، بردبار و رازدار هستند که ریشه در آرامش درونی دارند.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی و سلوک معنوی، خموش بودن نمادی از طهارت باطن، کنترل نفس، حفظ اسرار حق و تفکر عمیق به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل خموس
واژه «خموس» یک صفت مبالغهای با ریشه عربی و پیوندهای معنایی به زبان فارسی است که به مفهوم سکوت عمیق، صبوری و فروخوردن خشم اشاره دارد. این واژه اگرچه مأخذ مستقیم با همین رسمالخط در آیات قرآن ندارد، اما مفهوم آن با مفاهیمی چون خشوع و کظم غیظ کاملاً همسو است.
در فرهنگ و ادبیات عرفانی، خموشی و خموس بودن صرفاً یک ویژگی رفتاری ساده نیست؛ بلکه به عنوان یک فضیلت اخلاقی بالا، نمادی از رازداری، تسلیم در برابر قضا و قدر، و داشتن باطنی پاک و متفکر شناخته میشود.