یعنی چه
واژهٔ «بذاره» صورت شکستهشده و عامیانهٔ فعل مضارع التزامی سومشخص مفرد یعنی «بگذارد» است. این کلمه در زبان روزمره سه معنای اصلی دارد: اول «اجازه دادن و ممانعت نکردن»، دوم «قرار دادن و نهادن فیزیکی اشیاء در یک مکان»، و سوم «باقی گذاشتن یا رها کردن» چیزی یا کسی.
تلفظ
این واژه در گویش معیار فارسی به صورت [be-zā-re] تلفظ میشود. در فرایند تبدیل زبان رسمی به محاورهای، حرف «گ» حذف شده و حرف «ذ» به صورت «ز» تلفظ میشود؛ هرچند نگارش آن با حرف «ز» (بزاره) در فضای مجازی رایج ولی از نظر اصولی غلط املایی است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، اگر طراح به دنبال معادل عامیانه یا ۵ حرفی برای افعالی چون «بنهد»، «قرار دهد» یا «اجازه دهد» باشد، واژهٔ «بذاره» یک پاسخ دقیق و راستیآزماییشده است.
به انگلیسی
بسته به بافت متن، برگردان این واژه متفاوت است؛ برای ممانعت نکردن از واژههای Let و Allow و برای جایگذاری فیزیکی از Put استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی فصیح، افعال متفاوتی بار معنایی این واژه را دوش میکشند؛ مثلاً فعل «یضع» مضارع از مصدر وضع، دقیقاً معادل قرار دادن است.
به ترکی
برای انتقال مفهوم سوم شخص التزامی/امری در ترکی، از پسوندهای وجهی مناسب روی ریشههای koymak و izin vermek استفاده میشود.
نماد چیست
واژهٔ «بذاره» به صورت فیزیکی نماد شیء خاصی نیست؛ اما ریشهٔ اصلی آن یعنی «گذاشتن و گذشتن» در ادبیات عرفانی و اخلاقی فارسی، نمادی از وارستگی، بخشش، رها کردن مال و منال دنیا و تسلیم شدن در برابر تقدیر به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل بذاره
واژهٔ «بذاره» یکی از نمونههای بارز تحول زبان گفتاری در فارسی است که از فعل رسمی و کتابی «بگذارد» (از مصدر گذاشتن) برآمده است. در این فرآیند، واج «گ» برای راحتی تلفظ در زبان عامیانه حذف شده است، اما باید توجه داشت که املای صحیح محاورهای آن همچنان با حرف «ذ» است و نوشتن آن به صورت «بزاره» یک غلط املایی رایج محسوب میشود.
این فعل بسته به موقعیت جمله، کاربردهای معنایی گوناگونی نظیر رخصت دادن، بنهادن شیء در مکان یا رها کردن یک وضعیت دارد. استفاده از این ساختار شکسته صرفاً در ادبیات داستانی، شعر محاورهای، پیامهای دوستانه و چتها مجاز است و در مکاتبات رسمی و اداری باید حتماً از صورت استاندارد آن یعنی «بگذارد» استفاده کرد.