یعنی چه
عبارت «اصالت عموم» یا همان «أصالة العموم» یک اصطلاح تخصصی و بسیار کلیدی در علم اصول فقه و حقوق است. این قاعده زمانی کاربرد دارد که یک گوینده یا قانونگذار از یک کلمهٔ «عام» (فراگیر) استفاده کند و ما شک کنیم که آیا منظور او واقعاً همهٔ افراد بوده یا اینکه بخش خاصی را مدنظر داشته است (احتمال تخصیص). در این حالت، بر اساس این اصل، شک خود را کنار میگذاریم و حکم را شامل همهٔ مصادیق میدانیم.
تلفظ
تلفظ این عبارت به صورت «اِصالتِ عُموم» (esālate omum) است که ترکیبی مضاف و مضافالیه با ریشه عربی میباشد.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول کلمات متقاطع، اصطلاح «اصالت عموم» دقیقاً دارای ۹ حرف است.
به انگلیسی
در متون حقوقی و فلسفه مضاف غربی، این قاعده معادل فرض یا اصل عام بودن و فراگیر بودن در نظر گرفته میشود.
به عربی
ریشه اصلی این اصطلاح از فقه اسلامی و زبان عربی گرفته شده و به صورت «أصالة العموم» به کار میرود.
به فارسی
معادلهای روان فارسی آن شامل «اصل فراگیر بودن»، «قاعده شمول» و «نفی استثنا و تخصیص» در کلام است.
نماد چیست
این اصطلاح فقهی-حقوقی فاقد هرگونه نماد گرافیکی، سنتی یا تصویرسازی مشخص است و صرفاً به عنوان یک قاعده عقلایی مکتوب و ذهنی در اصول استنباط شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل اصالت عموم
اصالت عموم یکی از اصول لفظی عقلایی در حقوق و اصول فقه است که به ما حکم میکند کلام عام صادر شده از سوی قانونگذار یا گوینده را بر تمام مصادیق آن بار کنیم. به زبان ساده، اگر در قانون آمده باشد «هر کس مرتکب کلاهبرداری شود به حبس محکوم میگردد»، واژه «هر کس» شامل همه افراد (بدون محدودیت به سن یا تابعیت خاص) میشود، مگر اینکه قانون دیگر یا تبصرهای صراحتاً برخی افراد را استثنا (تخصیص) کرده باشد.
این قاعده نقشی حیاتی در تفسیر قوانین مدرن و آیات قرآنی دارد. برای نمونه، فقها با تکیه بر آیه «أَوْفُوا بِالْعُقُودِ» (به همه پیمانها وفا کنید) و اعمال اصالت عموم، حکم وفای به عهد را شامل تمام قراردادهای جدید و امروزی مانند بیمه نیز میدانند و آن را محدود به عقود زمان گذشته نمیکنند.