یعنی چه
در اصطلاح فقهی، حقوقی و علوم قرآنی، به متن، کلام یا آیهای که دلالت آن بر مقصود قطعی نباشد و احتمال معانی دیگری در آن برود، ظنی الدلاله میگویند. در این حالت، ذهن به یک معنا متمایل میشود (ظن یا گمان قوی) اما احتمال وجود معانی دیگر کاملاً منتفی نیست.
تلفظ
این ترکیب عبارتی به صورت «ظَنِّيُّ الدَّلَالَة» تلفظ میشود که تشدید روی 'ن'، 'ی' و 'د' قرار میگیرد.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این اصطلاح فقهی و اصول فقه که دلالت بر معنای احتمالی دارد، خود عبارت «ظنی الدلاله» با ۱۰ حرف است. همچنین واژههای مجمل یا متشابه نیز به عنوان گزینههای فرعی همپیوند کاربرد دارند.
به عربی
این اصطلاح کاملاً عربی است و در فقه و اصول عامه و خاصه به همین صورت برای دستهبندی دلالت الفاظ استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای فارسی یا برگردانهای مفهومی آن شامل «دارای دلالت گمانی»، «چندمعنایی»، «محتملالمعنی» و «کلام غیرصریح» است که در برابر کلام قطعی و صریح قرار میگیرد.
در قرآن
خود این ترکیب عینا در متن قرآن نیامده است، بلکه اصطلاحی است که اصولیون وضع کردهاند. با این حال، مصداق بارز آن در قرآن، «آیات متشابه» (در آیه ۷ سوره آلعمران) است که برخلاف آیات محکم، معنای آنها نیاز به تفسیر دارد و برداشتهای متعددی از آنها ممکن است.
نماد چیست
ظنی الدلاله یک مفهوم انتزاعی، منطقی و معرفتشناختی در حقوق اسلامی است؛ بنابراین در تاریخ، هنر یا ادبیات دارای نماد گرافیکی، تصویری یا نشانه فیزیکی خاصی نیست.
جمعبندی و توضیح کامل ظنی الدلاله
اصطلاح ظنی الدلاله یکی از مفاهیم پایهای در علم اصول فقه و حقوق اسلامی است که به بررسی اعتبار و نحوه برداشت از متن قوانین و آیات میپردازد. زمانی که یک متن حقوقی یا دینی پتانسیل برداشتهای متفاوتی را داشته باشد، فقها و حقوقدانان آن را ظنی الدلاله مینامند؛ به این معنا که اگرچه یک معنا قویتر به نظر میرسد، اما احتمال صحت معانی دیگر نیز رد نمیشود.
شناخت این مفهوم در تحلیل متون بسیار حیاتی است، چرا که روش برخورد با اینگونه متنها با متون قطعیالدلاله (متونی که تنها یک معنای صریح و روشن دارند) کاملاً متفاوت است و برای کشف مراد واقعی گوینده، نیاز به قرائن، شواهد و ابزارهای تفسیری و اجتهادی دیگر وجود دارد.