معنی
واژه نیکو صفتی است که برای توصیف هر چیز خوب، دلپذیر، زیبا و بافضیلت به کار میرود. این کلمه همچنین به معنای شخص صالح و نیککردار نیز استفاده میشود و در متون قدیمی گاهی به عنوان قید به معنی «بهخوبی» یا «کاملاً» آمده است.
یعنی چه
وقتی چیزی یا کسی را نیکو مینامیم، به این معناست که آن پدیده دارای ارزشهای مثبت، پسندیده و همسو با خیر و درستی است. این واژه هم زیباییهای ظاهری و هم آراستگیهای اخلاقی و باطنی را در بر میگیرد.
مترادف
واژههای فوق در زنجیره معنایی نیکو قرار دارند و بسته به متن میتوانند جایگزین آن شوند.
متضاد
کلماتی که مفهوم مقابل و دگرگون واژه نیکو را در زمینههای اخلاقی و ظاهری نشان میدهند.
هم خانواده
این کلمات همگی از ریشه واحد زبانی مشتق شدهاند و معنای خیر و حسن را حمل میکنند.
جمله سازی
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژه «نیکو» معمولاً به عنوان پاسخ برای پرسشهایی نظیر «خوب و پسندیده» یا «زیبا و شایسته» کاربرد دارد که دقیقاً ۴ حرف دارد.
به انگلیسی
برگردانهای انگلیسی واژه نیکو بر اساس جنس کاربرد آن در جملات به صورت صفت اخلاقی یا صفت ظاهری مشخص شدهاند.
جمعبندی و توضیح کامل نیکو
واژه «نیکو» یک صفت اصیل و ریشهدار پارسی است که پیشینه آن به زبان پهلوی (فارسی میانه) و واژه «nēwak» بازمیگردد. این کلمه در گذر زمان با حفظ اصالت خود، در ادبیات غنی فارسی به نمادی از پندار، گفتار و کردار راستین تبدیل شده است. نیکو تنها به زیباییهای مادی و ظاهری اشاره ندارد، بلکه تجلیبخش کمال اخلاقی، خیرخواهی و صلح درونی است.
در فرهنگ ایرانی، امر نیکو در تقابل همیشگی با تاریکی، زشتی و پلیدی قرار میگیرد. گرچه عین این واژه به دلیل اصالت فارسیاش در متن قرآن کریم نیامده، اما مفاهیم معادل و عمیق آن با تعابیری همچون «حسن»، «طیب» و «معروف» بارها مورد تأکید قرار گرفتهاند تا انسانها را به سمت زندگی شایسته و گفتار پسندیده هدایت کنند.