یعنی چه
الغیظ در لغت به معنای خشم بسیار شدید، غلیان درونی و حالت برافروختگی فوقالعاده روحی است که پس از مواجهه با ناملایمات به انسان دست میدهد. برخی از اهل لغت آن را خشم پنهانی دامنهداری دانستهاند که گاهی از ناتوانی در انتقام سرچشمه میگیرد.
تلفظ
این کلمه به صورت مَعرفه (همراه با ال) تلفظ میشود: اَلْغَیْظ. حرف «غ» دارای فتحه، حرف «ی» دارای سکون و حرف «ظ» در حالت وقوف ساکن میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، واژه «الغیظ» به عنوان پاسخ پنج حرفی برای راهنماهایی همچون «خشم شدید» یا «فرو خوردن آن فضیلت است» شناخته میشود.
به عربی
در زبان عربی، الغیظ مرادف واژههایی چون الغضب الشدید و الحنق است که بالاترین درجات برافروختگی درونی و جوشش خون در قلب را میرساند.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل خشم، غضب، کینه، برافروختگی درونی و خشم توأم با اندوه است که در ادبیات فارسی نیز به کار میروند.
در قرآن
این واژه و مشتقات آن ۱۱ بار در قرآن کریم ذکر شده است؛ از جمله در آیه ۱۳۴ سوره آلعمران که ویژگی پرهیزکاران را «وَالْکَاظِمِینَ الْغَیْظَ» (فروبرندگان خشم) برمیشمارد، و آیه ۸ سوره ملک که در توصیف شدت غلیان جهنم میفرماید: «تَکَادُ تَمَیَّزُ مِنَ الْغَیْظِ».
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و اخلاقی، اصطلاح «کظم غیظ» به عنوان نماد بارز تسلط بر نفس، بردباری، پرهیزکاری و عالیترین درجه احسان شناخته میشود. در نمادشناسی حسی نیز غیظ مظهر جوشش خون در قلب و برافروختگی چهره است.
جمعبندی و توضیح کامل الغیظ
واژه «الغیظ» ریشهای عربی دارد و معرفهٔ کلمه غیظ است که به معنای خشم شدید، برافروختگی روح و غلیان درونی ناشی از ناگواریها تعریف میشود. این کلمه در ساختار معنایی خود بار عاطفی سنگینی از غضب آمیخته با اندوه یا خشم پنهان را حمل میکند و همخانوادههایی چون تغیظ و مغیظ دارد.
در فرهنگ و آموزههای قرآنی، این کلمه جایگاه اخلاقی ویژهای دارد و ترکیب «کظم غیظ» به عنوان یکی از فضایل بزرگ انسانی و نماد تسلط بر نفس و حلم ستوده شده است. همچنین در ادبیات حل جدول نیز به عنوان یک کلمه کلیدی ۵ حرفی کاربرد دارد.