یعنی چه
پریام در اساطیر یونان باستان، آخرین پادشاه قدرتمند و سالخورده شهر تروا (طرواده) در زمان جنگ معروف تروا است. او فرزند لائومدون بود و به خاطر داشتن فرزندانی دلاور همچون هکتور و پاریس شهرت دارد. این واژه از طریق ترجمه آثار کلاسیک یونانی مانند ایلیاد هومر وارد زبان فارسی شده است.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی معمولاً به صورت پَریام یا پِریام تلفظ میشود که برگرفته از صورت اصلی یونانی آن یعنی پِریاموس (Príamos) است.
در جدول
در جدولهای متقاطع و راهنماهای حل جدول، در پاسخ به سؤالاتی چون «پادشاه افسانهای تروا»، «پدر هکتور و پاریس در اساطیر یونان» یا «پادشاه سالخورده ایلیاد»، کلمه ۵ حرفی «پریام» یا ۷ حرفی «پریاموس» مد نظر است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی این نام به صورت Priam نوشته و تلفظ میشود. ریشه یونانی آن نیز به صورت Priamos نگاشته میشود که در برخی ریشهشناسیها به معنای «بازخرید شده» تعبیر شده است.
به فارسی
از آنجا که پریام یک اسم خاص (اعلام) اساطیری و وامواژهای از یونانی باستان است، معادل یا مترادف اصیل فارسی ندارد و در زبان فارسی صرفاً به عنوان یک نام خاص کاربرد دارد. نسبت دادن ریشههایی مانند «پری + ام» یا ریشههای مغولی به این واژه در منابع علمی فاقد اعتبار است.
نماد چیست
پریام در ادبیات جهانی و اساطیر، نماد بارز یک پدری فداکار، رنجکشیده و مظهر فرمانروایی سالخورده است که در اوج ناامیدی و برای پسگرفتن پیکر پسرش هکتور، غرور شاهانهاش را زیر پا میگذارد و به چادر دشمن دیرینهاش، آشیل (آخیلوس)، پناه میبرد.
جمعبندی و توضیح کامل پریام
پریام یکی از شخصیتهای کلیدی و بسیار غمانگیز در حماسه ایلیاد هومر و اساطیر یونان باستان است. او به عنوان آخرین پادشاه شهر افسانهای تروا، فرمانروایی دادگر و پدری دلسوز برای پنجاه فرزند بود که مشهورترین آنها هکتور و پاریس بودند. داستان زندگی او با جنگ ویرانگر تروا گره خورده است؛ جنگی که با اقدام پسرش پاریس در ربودن هلن آغاز شد و در نهایت به سقوط پادشاهی و مرگ خود پریام انجامید.
در فرهنگ و ادبیات، پریام فراتر از یک نام، به نمادی از فاجعه، پیری توأم با اندوه و عشق عمیق پدری تبدیل شده است. صحنه التماس او به آشیل، قهرمان یونانی، برای بازپسگیری جسد خونآلود پسرش هکتور، یکی از تأثیرگذارترین و دراماتیکترین بخشهای تاریخ ادبیات کلاسیک جهان به شمار میرود. این واژه در زبان فارسی صرفاً به عنوان یک اسم خاص اساطیری شناخته میشود و کاربردی در واژگان بومی ندارد.