بلاقع یعنی چه؟

جمع‌بندی و توضیح کامل بلاقع

واژه بلاقع یک کلمه با ریشه عربی (چهارحرفی ب-ل-ق-ع) است که به عنوان جمع کلمه بلقع به زبان و ادبیات فارسی راه یافته است. این کلمه در اصل به زمین‌های وسیع، خشک، بی‌آب و علف و عاری از هرگونه سکنه یا گیاه اشاره دارد که در اصطلاح جغرافیایی قدیم به آن بیابان قفر می‌گفتند.

علاوه بر معنای ظاهری و مادی، بلاقع کاربرد استعاری و کنایی بسیار مهمی نیز دارد؛ به طوری که در احادیث شریف نبوی و متون اخلاقی، برای توصیف خانه‌ها یا دیاری به کار می‌رود که به دلیل کارهای ناپسند اهل آن (مانند سوگند دروغ) برکت، ثروت و معنویت از آن‌ها رخت بربسته و مانند یک بیابان هوت و خالی، رونق خود را از دست داده‌اند.