یعنی چه
الوحوش کلمهای عربی (ترکیب ال + وحوش) به معنی حیوانات بیابانی، درندگان و چرندگانی است که رام یا اهلی نشدهاند و از انسان دوری میجویند. این واژه در متون کلاسیک، ادبی و فقهی فارسی کاربرد دارد.
در جدول
پاسخ دقیق برای طراحان جدول کلمه «الوحوش» با ۶ حرف است. معادلهای دیگر آن وحوش، ددگان یا سباع هستند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این واژه و مفهوم حیوانات غیر اهلی و وحشی از عبارات فوق استفاده میشود.
به عربی
ریشه این کلمه عربی (و ح ش) است که در حالت مفرد «الوحش» و در حالت جمع به صورت «الوحوش» به کار میرود.
به فارسی
در برگردان دقیق متون، معادلهای مستقیم فارسی آن شامل جانوران وحشی، ددگان، وحشیان و بهایم بیابانی میشود که در برابر حیوانات خانگی و مأنوس قرار میگیرند.
در قرآن
این کلمه دقیقاً یکبار در قرآن مجید در سوره تکویر آمده که به محشور شدن یا گرد آمدن حیوانات وحشی در آستانه قیامت اشاره دارد. مفسران آن را نشانه هول عظیم قیامت یا برانگیخته شدن حیوانات دانستهاند.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی و کلاسیک، وحوش به عنوان نمادی از تمایلات نفسانی تربیتنشده، غرایز حیوانی و جنبههای سرکش درون انسان که هنوز به مرتبه انس و اهلی شدن اخلاقی نرسیدهاند، قلمداد میشود.
جمعبندی و توضیح کامل الوحوش
واژه الوحوش یک عبارت معرفه عربی از ریشه (و ح ش) است که به معنای حیوانات غیر اهلی، ددگان و جانوران بیابانی به زبان فارسی وارد شده است. این کلمه به دلیل کاربرد در متون کهن، لغتنامههای شاخص مانند دهخدا و بهویژه به دلیل حضور در آیه ۵ سوره مبارکه تکویر در قرآن کریم، جایگاه ویژهای در ادبیات فقهی، تفسیری و عرفانی دارد.
از منظر معناشناختی، الوحوش در تضاد با حیوانات اهلی و مأنوس قرار دارد و ریشه آن به مفاهیمی چون رمندگی، تنهایی و دوری از الفت باز میگردد. در نگاه مفسران قرآن، ذکر این کلمه یادآور وقایع سهمگین رستاخیز است؛ جایی که حتی حیوانات رمنده نیز در کنار یکدیگر گرد میآیند.
در ادبیات نمادین و عرفانی فارسی، این اصطلاح فراتر از معنای ظاهری خود رفته و مکرراً به عنوان استعارهای از نفس اماره و غرایز مهارنشده بشری به کار میرود که نیازمند تربیت، ریاضت و اهلی شدن در سایه اخلاق و معنویت هستند.