یعنی چه
نام یک گیاه علفی، چندساله، بسیار معطر و دارویی از تیرهٔ نعناعیان است. در لغتنامه دهخدا و منابع کهن به معنی «گوشِ موش» نیز آمده است، زیرا برگهای ریز و بیضیشکل این گیاه شباهت زیادی به گوش موش دارند.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی به صورت مَرزهگوش (Marze-gūš) یا مَرزِگوش تلفظ میشود که از ترکیب دو بخش «مرزه» (موش در زبان پهلوی) و «گوش» ساخته شده است.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، پاسخ این کلمه معمولاً خود «مرزه گوش» با ۷ حرف است. همچنین صورتهای دیگر آن مانند مرزنگوش و مرزنجوش (۸ حرف) یا مردقوش (۶ حرف) نیز در جدولها کاربرد فراوان دارند.
به انگلیسی
معادل انگلیسی این گیاه دارویی Marjoram یا Sweet Marjoram است و نام علمی و تخصصی آن در گیاهشناسی Origanum majorana نام دارد.
به عربی
این واژه در زبان عربی معرب شده و به شکل «المرزنجوش» یا «المردقوش» درآمده است. همچنین در منابع طب سنتی عربی به آن «آذان الفار» (به معنی گوشهای موش) میگویند.
به فارسی
واژهٔ «مرزه گوش» کاملاً پارسی پهلوی است. مترادفهای فارسی و شناختهشدهٔ آن شامل مرزنگوش، مرزنجوش، مَردقوش، مَردمگوش و ریحان داوود میشود. ریشه آن از «مرزه» (در پهلوی یعنی موش) و «گوش» گرفته شده است.
نماد چیست
در فرهنگ و اسطورههای یونان و روم باستان، گیاه مرزنگوش (مرزه گوش) نماد شادی، خوشبختی، صلح و آرامش است. در گذشته برای زوجهای جوان از این گیاه معطر تاج گل میساختند تا برای زندگیشان پیامآور خوشبختی باشد.
جمعبندی و توضیح کامل مرزه گوش
واژه «مرزه گوش» یک نام کهن و اصیل فارسی برای گیاه دارویی و بسیار معطر مرزنگوش یا مرزنجوش است که از تیره نعناعیان به شمار میرود. ریشه این واژه به زبان پارسی پهلوی بازمیگردد؛ جایی که «مرزه» به معنای موش بوده و ترکیب آن با «گوش» به دلیل شباهت برگهای ریز و بیضیشکل گیاه به گوش موش شکل گرفته است. بر اساس روایات تاریخی، در دوره ساسانی با دیدن برگهای این گیاه معطر، نام گوش موش یا همان مرزه گوش را بر آن نهادند که بعدها این واژه به زبان عربی نیز راه یافت و معرب شد.
این گیاه علاوه بر کاربردهای گسترده در طب سنتی، داروسازی و رایحهدرمانی، در فرهنگهای باستانی مانند یونان و روم نمادی از عشق، شادی، صلح و خوشبختی بوده و در پیوند زوجهای جوان کاربرد داشته است. در جدول کلمات متقاطع، شناخت نامهای مترادف آن مانند مردقوش، مرزنجوش یا آذانالفار میتواند راهگشای حل سوالات باشد.