یعنی چه
رو به جنوب بودن به معنای قرار گرفتن، متمایل بودن یا حرکت کردن در جهتی است که به سمت قطب جنوب زمین اشاره دارد. در نیمکره شمالی، این جهت دقیقاً همان سمتی است که خورشید در زمان نیمروز (ظهر شرعی) در بالاترین نقطه خود در آسمان قرار میگیرد.
تلفظ
این عبارت از سه جزء تشکیل شده و به صورت «رو (Rū) + به (Be) + جنوب (Janūb)» تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی مانند «جنوبسو» یا «قبلهسو» به عنوان پاسخهای رایج این واژه شناخته میشوند.
به انگلیسی
برای بیان این جهت در زبان انگلیسی از واژههای Southward برای جهت حرکت و Facing South برای جهت قرارگیری ساختمان یا اشیاء استفاده میشود.
به فارسی
این عبارت یک ترکیب ساختگی از واژه فارسی «رو»، حرف اضافه «به» و وامواژه عربی «جنوب» است. در پارسی کهن و اصیل، معادل دقیق جهت جنوب کلمه «نیمروز» یا «نَسا» بوده است. واژه جنوب در عربی از ریشه (ج-ن-ب) به معنی پهلو گرفته شده، چرا که این جهت در سمت پهلو قرار میگیرد.
نماد چیست
در نمادشناسی قطبنما و نشانههای مکانی، جهت جنوب نماد گرمای تابستانی، عنصر آتش، بلوغ، انرژی و روشنایی کامل روز (نیمروز) است. همچنین در فرهنگ و جغرافیای سنتی ایران، به دلیل موقعیت کشور نسبت به مکه، رو به جنوب بودن قرابت بسیار نزدیکی با جهت قبله، نماز و نیایش دارد.
جمعبندی و توضیح کامل رو به جنوب
عبارت «رو به جنوب» یک ترکیب کاربردی در زبان فارسی است که موقعیت یا حرکتی را به سمت قطب جنوب زمین و جهت تابش خورشید در نیمروز توصیف میکند. با وجود اینکه کلمه جنوب ریشهای عربی دارد و در گذشته از واژههایی مانند نیمروز برای این جهت استفاده میشد، امروزه این ترکیب جایگاه ثابتی در زبان روزمره و توصیفهای جغرافیایی پیدا کرده است.
از دیدگاه مذهبی و قرآنی، خود کلمه «جنوب» به عنوان جهت جغرافیایی در قرآن نیامده و واژه جُنُوب در آیات به معنی «پهلوها» به کار رفته است؛ اما مفسران در تفسیر داستان اصحاب کهف، دهانه غار آنها را رو به جنوب دانستهاند تا آفتاب مستقیم به درون آن نتابد. در نمادشناسی نیز این جهت مظهر انرژی، گرما و در پهنه جغرافیایی ایران، یادآور جهت قبله است.