یعنی چه
این عبارت یک ترکیب فعلی و مفعولی در ادبیات فارسی است و به معنی باز کردن معبر، شکافتن موانع و یافتن راهی برای عبور و جریان یافتن است. این اصطلاح بیشتر در بافتهای ادبی برای نشان دادن پافشاری و موفقیت در برابر سختیها به کار میرود.
تلفظ
تلفظ این واژه به صورت رَهی (rah-i) به معنای راهی، و بَرگُشود (bar-go-shood) فعل پیشوندی از مصدر برگشودن است.
در جدول
پاسخ دقیق برای پرسشهای جدولی بر اساس تعداد حروف، خود عبارت «رهی برگشود» با ۹ حرف است.
به انگلیسی
عبارتهای فوق معادلهای مستقیم و مفهومی این ترکیب در زبانهای انگلیسی، عربی و ترکی هستند.
به فارسی
مترادفهای این عبارت شامل: راه گشود، معبری ساخت، راه باز کرد و مفرّی یافت است. متضادهای آن نیز شامل: راه را بست، سد کرد و مسدود نمود میشود. واژگان همخانواده آن برای بخش اول شامل «راه، رهرو، رهبر، همراه» و برای بخش دوم شامل «گشودن، گشایش، گشاده، بگشا» است. از نظر ریشهشناسی، «رَه» مخفف «راه» از پارسی میانه (rās) و «برگشود» فعلی پیشوندی از مصدر گشودن (wišādan در پارسی میانه) است.
نماد چیست
در ادبیات فارسی، این عبارت مظهر و نماد تلاش خستگیناپذیر و پیروزی ارادهای نرم و مداوم بر موانع سخت و صلب است؛ دقیقاً همانگونه که یک چشمهٔ لطیف با پافشاری توانست دل سنگ خارای سخت را بشکافد و جاری شود.
جمعبندی و توضیح کامل رهی برگشود
عبارت ادبی «رهی برگشود» یک ترکیب فعلی و مفعولی فصیح در زبان فارسی است که بیش از هر چیز با شعر ماندگار و معروف «چشمه و سنگ» اثر ملکالشعرای بهار شناخته میشود؛ آنجا که میگوید: «بسی کند و کاوید و کوشش نمود / کز آن سنگ خارا رهی برگشود».
این اصطلاح از نظر ریشهشناسی کاملاً پارسی بوده و از ترکیب واژه «ره» (مخفف راه) و فعل پیشوندی «برگشود» ساخته شده است. اگرچه این ترکیب عینی در متن قرآن وجود ندارد، اما از نظر معنایی قرابت نزدیکی با مفاهیم گشایش و تعابیری چون «جَعَلَ لَهُ مَخْرَجاً» (برای او راه خروجی و گشایشی قرار داد) دارد.
در فرهنگ و ادب فارسی، این عبارت به یک نماد ارزشمند برای امید، پایمردی، مداومت و پیروزی اراده بر مشکلات تبدیل شده است و نشان میدهد که چگونه صبر و استقامت میتواند سختترین موانع مسیر زندگی را از پیش رو بردارد.