یعنی چه
این عبارت یک فراز عربی معروف از دعای ندبه است که شیعیان در روزهای جمعه آن را نجوا میکنند. این جمله از سه بخش «أَ» (آیا؟)، «بِرَضْوىٰ» (در کوه رضوی) و «أَوْ غَيْرِها» (یا غیر آن) تشکیل شده است. زائر و منتظر ظهور با این عبارت، اشتیاق و سرگردانی خود را در دوری از امام غایب ابراز میکند و میپرسد که ایشان در کدام سرزمین مستقر است؛ آیا در کوه رضوی اقامت دارد یا در جایی دیگر؟
تلفظ
تلفظ دقیق این عبارت به صورت «أَبِرَضْوىٰ أَوْ غَيْرِها» است که در آن واژه رضوی به سکون ضاد و فتح واو خوانده میشود و در پایان آن الف مقصوره قرار دارد.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع مذهبی و ادبی، این عبارت ۱۳ حرفی به عنوان بخشی از فرازهای مشهور دعای ندبه یا در قالب پرسش از محل غیبت و اقامتگاه امام زمان (عج) مورد سؤال قرار میگیرد.
به انگلیسی
ترجمه دقیق و مفهومی این عبارت عبادی در زبان انگلیسی نشاندهنده پرسش از مکان استقرار حضرت در کوه رضوی یا سایر نقاط جهان است.
به عربی
این واژه خود یک ترکیب اصیل عربی است که از ادبیات نیایشی شیعه وارد فرهنگ و زبان مذهبی فارسیزبانان شده است.
به فارسی
برگردان روان فارسی این عبارت عبادی چنین است: «آیا در کوه رضوی هستی یا در جایی غیر از آن؟» که بیانگر جستوجوی عاشقانه منتظران برای یافتن نشانی از محبوب غایبشان است.
در قرآن
عین این عبارت مذهبی و همچنین نام جغرافیایی «کوه رضوی» در متن قرآن کریم ذکر نشده است؛ با این حال، کلمات همریشه آن مانند «رضوان» یا «رضی» بارها در آیات قرآن به کار رفتهاند.
جمعبندی و توضیح کامل ابرضوی او غیرها
عبارت «ابرضوی او غیرها» یکی از نمادینترین و سوزناکترین فرازهای دعای ندبه است که به زبان عربی خوانده میشود، اما در میان فارسیزبانان و شیعیان جهان به عنوان نمادی از انتظار، اشتیاق دوری و جستوجوی مکان محبوب غایب (امام زمان عج) کاملاً شناخته شده است. این عبارت در حقیقت بخشی از یک پرسش طولانیتر است که در آن، زائر با دلی پر از حسرت میپرسد: «کاش میدانستم در کدام زمین مستقر شدهای... آیا در کوه رضوی هستی یا غیر آن، یا در وادی ذیطوی؟»
کوه رضوی که در این فراز به آن اشاره شده، کوهی بلند، سرخرنگ و خوش آبوهوا در نزدیکی مدینه منوره است که در تاریخ اسلام به عنوان پناهگاه و محل اعتکاف یا غیبت شناخته میشده است. از نظر نمادشناسی ادبی و مذهبی، این واژه تجلیبخش سرگردانی عاشق در مسیر یافتن نشانهای از معشوق است و کاربرد آن در متون، همواره فضای معنویِ انتظار و امید به ظهور را تداعی میکند.