یعنی چه
احور صفتی است برای مردی که چشمانش ویژگی خاصی از زیبایی را دارد؛ به این صورت که سفیدی چشم او بسیار روشن و سفید، و حدقه و عنبیه آن بسیار سیاه، بزرگ و درخشان باشد. این ویژگی در ادبیات به چشم آهویی یا سیاهچشم معروف است.
تلفظ
این واژه به صورت أَحْوَر (فتح همزه، سکون حاء و فتح واو) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این کلمه معمولاً خود «احور» به عنوان گزینهای ۴ حرفی یا معادلهای آن مانند «سیاهچشم» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به بافت متن از اصطلاحات مربوط به تیره یا درشت بودن چشم استفاده میشود.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است و برای اشاره به مرد سیاهچشم به کار میرود که مؤنث آن حوراء است.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل کلماتی چون سیاهچشم، گشادهچشم و شهلا هستند که همگی بر زیبایی متمایز و درشتی چشم دلالت دارند.
در قرآن
خود واژه مفرد «احور» در قرآن کریم ذکر نشده است، اما شکل جمع آن یعنی «حور» در سورههای مبارکه طور، رحمان، واقعه و دخان (مانند ترکیب حور عین) برای توصیف بهشتیان زیبا و سیاهچشم به کار رفته است.
جمعبندی و توضیح کامل احور
واژه «احور» یک صفت اصیل عربی از ریشه (ح-و-ر) است که به زبان و ادبیات فارسی راه یافته است. این کلمه به طور خاص برای توصیف مردی به کار میرود که چشمانی متمایز و فوقالعاده زیبا دارد؛ چشمانی که در آن سفیدی و سیاهی در نهایت تضاد و درخشش قرار دارند و در اصطلاح عامیانه به آن چشمآهویی میگویند.
اگرچه خود این لفظ به صورت مفرد در قرآن نیامده، اما ریشه و حالت جمع آن (حور) بارها در توصیف نعمات و زیبارویان بهشتی استفاده شده است. در شعر و ادب پارسی نیز این کلمه و معادلهای آن نمادی از نگاه نافذ، دلربا و زیبایی بینقص به شمار میروند.