یعنی چه
عبارتی قرآنی برگرفته از آیه ۱۷ سوره مبارکه انفال که به ماجرای معجزه پرتاب خاک یا سنگریزه توسط پیامبر اسلام (ص) به سوی دشمنان در جنگ بدر اشاره میکند و یادآور این است که مسبب و فاعل حقیقی در عالم خداوند است.
تلفظ
این عبارت به صورت «آیِهِ إِذْ رَمَیْتَ» تلفظ میشود که از واژه «آیه» و بخشی از متن قرآن تشکیل شده است.
به انگلیسی
در منابع انگلیسی زبان از این آیه با عناوینی یاد میشود که مفهوم پرتاب کردن و اراده الهی را میرسانند.
به عربی
در علوم قرآنی و تفاسیر عربی، این بخش از آیه به عنوان نماد قدرت مطلق خداوند شناخته میشود.
به فارسی
در برگردان فارسی به آن «آیه معجزه پرتاب» یا «آیه نصرت غیبی» میگویند که نشاندهنده پیروزی با دست خالی به لطف پروردگار است.
در قرآن
این عبارت بخشی از آیه ۱۷ سوره انفال است: «...وَمَا رَمَيْتَ إِذْ رَمَيْتَ وَلَٰكِنَّ اللَّهَ رَمَىٰ...»؛ یعنی: «و [ای پیامبر] هنگامی که پرتاب کردی، تو پرتاب نکردی، بلکه خدا پرتاب کرد.» که به حوادث معجزهآسای جنگ بدر اشاره دارد.
نماد چیست
این آیه در کلام اسلامی نماد «توحید افعالی» است؛ یعنی باور به اینکه تمام امور و قدرتها در جهان در نهایت به اراده و قدرت خداوند ختم میشوند. در ادبیات و عرفان فارسی (مانند اشعار مولانا در مثنوی معنوی) نیز این آیه به عنوان بالاترین مظهر فنای فیالله و واسطه بودن انسان در برابر خواست مطلق حقتعالی به کار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل آیه اذ رمیت
عبارت «آیه اذ رمیت» به بخشی از آیه ۱۷ سوره انفال اشاره دارد که یکی از مهمترین تجلیگاههای توحید افعالی در قرآن کریم است. شأن نزول این آیه مربوط به جنگ بدر است؛ زمانی که پیامبر اسلام (ص) مشتی خاک یا سنگریزه را به سوی لشکریان قریش پرتاب کردند و به اذن الهی، این خاک در چشم تکتک دشمنان نشست و موجبات ناامیدی و شکست آنان را فراهم آورد. آیه با بیان این نکته که فاعل حقیقی خداست، غرور مادی را از بین میبرد.
این آیه شریف علاوه بر جنبههای تاریخی و تفسیری، جایگاه ویژهای در عرفان و ادبیات فارسی دارد. عارفان بزرگ مانند مولوی با استناد به این آیه، مفهوم تسلیم محض و فنا شدن اراده انسان در اراده حق را تبیین میکنند. در جدول و سرگرمیها نیز این عبارت دقیقاً از ۹ حرف تشکیل شده و به عنوان نمونهای از تجلی امدادهای غیبی شناخته میشود.