یعنی چه
واژه «بسیار» در زبان فارسی به عنوان صفت و قید به کار میرود. این کلمه برای نشان دادن فراوانی، کثرت، شدت و حد بالای یک صفت یا مقدار یک چیز استفاده میشود و معادل روانتر آن در گفتگوهای روزمره «خیلی» است.
مترادف
این واژهها همگی بار معنایی فراوانی و کثرت را دوش میکشند و در متون کهن و معاصر جایگزین یکدیگر میشوند.
متضاد
واژههایی که بر مقدار ناچیز، کوچک یا پایینتر از حد استاندارد دلالت دارند، به عنوان مخالف این کلمه شناخته میشوند.
هم خانواده
با توجه به ریشه جامد و اصیل فارسی این واژه، کلمات همارز و مشتقات درونی زبان فارسی که از ریشه پهلوی مشترک مشتق شدهاند به عنوان همخانواده شناخته میشوند.
ریشه
این واژه اصالت کاملاً پارسی دارد. در زبان پهلوی به صورت wasiyār (مرکب از was به معنی بس و زیاد) به کار میرفته و در پارسی باستان نیز با واژه vasiy به معنی بسیار یا به میل خود همریشه است.
جمله سازی
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با کسره روی حرف اول (بـ) و سکون روی حرف سین است که به صورت کشیده به یار ختم میشود.
در جدول
در کلمات متقاطع، اگر طراح جدول کلمه بسیار را به عنوان سوال مطرح کند و پاسخ ۵ حرفی بخواهد، خود واژه «بسیار» یا «فراوان» پاسخهای اصلی هستند.
به انگلیسی
بسته به اینکه واژه در جمله نقش قیدی داشته باشد یا صفت شمارشی، معادلهای انگلیسی آن تغییر میکند.
به عربی
در زبان عربی و متن قرآن کریم، مفهوم بسیار عمدتاً با واژه کثیر و مشتقات آن مانند کثیراً و اکثر بیان شده است.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی واژه «Çok» به صورت همزمان نقش صفت و قید را برای بیان کثرت و شدت ایفا میکند.
جمعبندی و توضیح کامل بسیار
واژه «بسیار» یکی از اصیلترین و کاربردیترین واژگان زبان فارسی است که ریشه در دوران فارسی میانه و زبان پهلوی دارد. این واژه به عنوان صفت یا قید، مفهوم کثرت، فراوانی و شدت را به مخاطب منتقل میکند و از ارکان اصلی ساختار جملات ادبی و رسمی به شمار میرود.
در مقایسه با واژه «خیلی» که بیشتر در زبان محاوره و گفتارهای روزمره شنیده میشود، «بسیار» وقار و متانت ادبی خاصی دارد و به همین دلیل در شعر، متنهای رسمی، کتابهای علمی و گزارشها کاربرد وسیعتری دارد. این کلمه به دلیل سادگی ساختار و وضوح معنایی، مترادفات غنی و متعددی را در طول تاریخ زبان فارسی به خود جذب کرده است.
بررسی برابرهای این واژه در زبانهای دیگر نشان میدهد که مفهوم فراوانی و افزون بودن بر حد عادی، یک نیاز زبانی مشترک میان تمام فرهنگهاست. از کثیر در عربی تا Very و Much در انگلیسی، همگی نقشی را ایفا میکنند که «بسیار» در زبان پارسی به زیباترین شکل ممکن به دوش میکشد.