یعنی چه
استجابتکننده به فرد یا نیرویی (غالباً خداوند) اشاره دارد که به درخواستها، نیایشها و نیازهای دیگران گوش فرامیدهد و آنها را برآورده میسازد.
تلفظ
این ترکیب از واژه عربی استجابت (با کسر الف و تاء) و صفت فاعلی فارسی کننده (با ضمه کاف و فتح نون) ساخته شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این عبارت به عنوان راهنما برای کلماتی چون مجیب، برآورنده یا رواکننده به کار میرود.
به فارسی
معادلهای اصیل و روان فارسی این واژه شامل پذیرا، پاسخدهنده، برآورندهٔ حاجت و رواکنندهٔ نیاز هستند.
در قرآن
هرچند خود این ترکیب فارسی در قرآن نیست، اما ریشه و مفهوم آن در قالب صفت الهی «مُجِیب» (إِنَّ رَبِّی قَرِیبٌ مُجِیبٌ) و افعالی نظیر «أَسْتَجِبْ لَکُمْ» (مرا بخوانید تا شما را اجابت کنم) به وفور تجلی یافته است.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و متون عرفانی، استجابتکننده بودن خداوند نمادی از امیدواری، رحمت عام الهی، بنده نوازی و پیوند عمیق و مستقیم میان خالق و مخلوق در تاریکترین لحظات زندگی است.
جمعبندی و توضیح کامل استجابت کننده
واژه «استجابتکننده» ترکیبی فصیح از یک مفهوم عربی و یک پسوند فاعلی فارسی است که عموماً برای توصیف یکی از زیباترین صفات باریتعالی یعنی پاسخگویی به نیازها و دعای بندگان به کار میرود. این واژه در ادبیات دینی و عرفانی ما جایگاه ویژهای دارد و آرامشبخش دلهای نیازمند است.
از نظر ساختاری، این کلمه دوازدهحرفی ریشه در مفهوم بریدن و مهیا شدن برای پاسخ دارد که در باب استفعال معنای درخواستِ اجابت به خود گرفته است. درک این صفت، پیوندی بیواسطه میان انسان و پروردگار ایجاد میکند و یادآور این حقیقت است که هیچ خواهشی در جهان بیصدا و بیاساس باقی نمیماند.