یعنی چه
واژه «باهل» صفت فاعلی از ریشه عربی است و به کسی یا چیزی اشاره دارد که کاملاً رها، آزاد و بدون مهار یا مشغله باشد. در فرهنگ لغات، این واژه برای شتر ماده بدون پستانبند و مهار، زن بیشوهر و چوپان بدون عصا نیز به کار رفته است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه در زبان فارسی به صورت «باهِل» (bāhel) است، هرچند ریشه اصلی عربی آن به صورت صفت فاعلی با حرکت فتحه بر روی حرف هاء تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژه «باهل» به عنوان پاسخ برای راهنماهایی نظیر «بیکار»، «رها شده»، «بیقید» یا «شتر رها و بدون مهار» کاربرد دارد.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی این واژه بر اساس مفاهیم لغوی آن شامل واژگانی است که به رهایی، عدم اشتغال و آزاد بودن اشاره دارند.
به عربی
از آنجا که واژه اصلی ریشه عربی دارد، در این زبان بسته به بافت متن از کلماتی مانند عاطل (برای شخص) یا مرسل و خالی استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی و سره که هممعنی این واژه باشند شامل اصطلاحاتی چون بیکار، آزاد، پایبندنشده و رهاست که وضعیت فرد بدون تعهد یا مشغله را نشان میدهد.
نماد چیست
واژه باهل یک صفت کاربردی و لغوی در متون کهن است و به عنوان نماد مذهبی، ملی یا اسطورهای خاصی در فرهنگ عامه یا ادبیات شناخته نمیشود.
جمعبندی و توضیح کامل باهل
واژه «باهل» یک صفت فاعلی عاریهای از زبان عربی است که به متون و لغتنامههای کهن فارسی راه یافته است. معنای اصلی و ریشهای آن به رها بودن، واگذاشتن و عدم وجود مهار و وابستگی بازمیگردد؛ به طوری که در گذشته به شتر رها شده بدون پستانبند یا چوپان بدون عصا اطلاق میشده است.
در کاربردهای عمومیتر و امروزی در لغتنامهها، این کلمه بیشتر به معنای فرد بیکار، بیقید و کسی که مشغله خاصی ندارد تعبیر میشود. همچنین لازم به ذکر است که این واژه همریشه با مفاهیمی چون ابتهال و مباهله است و در تاریخ صدر اسلام، نام یکی از قبایل معروف عرب (باهله) نیز بوده است.