یعنی چه
واژه مکوکب در لغت به معنای ستارهدار، ستارهنشان و منقوش به نقش ستاره است. همچنین به هر شیء درخشان، تابان یا لباس و زینوبرگی که با میخهای طلا و نقره به شکل ستاره تزیین و میخکوب شده باشد، مکوکب میگویند. در ادبیات کهن، «چرخ مکوکب» استعاره از آسمان پرستاره یا همان فلک هشتم است.
تلفظ
این کلمه به صورت مَ-کو-کَب تلفظ میشود که در آن حرف م دارای فتحه، حرف ک اول دارای ضمه و حرف ک دوم دارای فتحه است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ به راهنمای «ستارهدار»، «منقوش به نقش ستاره» یا «آسمان پرستاره»، واژه ۵ حرفی «مکوکب» است.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم مکوکب در زبان انگلیسی از صفتهایی استفاده میشود که به وجود یا نقش ستاره اشاره دارند.
به عربی
این واژه ریشه عربی دارد و اسم مفعول از مصدر رباعی مجرد «کوکب» به معنی ستاره است.
به فارسی
برگردانها و معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل اصطلاحاتی مانند ستارهنشان، باکوکب، منقش به ستاره و مسماردار (میخکوب شده با میخهای ستارهای) است.
نماد چیست
مکوکب در ادبیات و فرهنگ عامه نمادی از شکوه، جلال و تزیینات ملوکانه است. همچنین به دلیل ارتباط با ستارهها، نمادی از آسمانِ بیکران، تابان بودن و راهنمایی و هدایتگری در تاریکی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل مکوکب
واژه «مکوکب» از ریشههای اصیل لغات کهن است که مفهوم درخشش و آراستگی به ستاره را در خود دارد. این کلمه در اشعار و متون ادبی فارسی قدیمی، بیشتر برای توصیف آسمان شب (چرخ مکوکب) یا لباسها و ادوات جنگی پادشاهان که با جواهرات و میخهای گرانبها به شکل ستاره تزیین میشدند، کاربرد داشته است.
بررسی واژهنامههای مرجعی چون دهخدا و معین نشان میدهد که مکوکب ریشه در زبان عربی دارد و ساختار آن به عنوان اسم مفعول، به معنای هر آن چیزی است که هویت یا ظاهری آراسته به کواکب پیدا کرده باشد. شناخت این کلمه به درک بهتر تعابیر نجومی و حماسی در زبان فارسی کمک میکند.