یعنی چه
چین پیشانی در مفهوم فیزیکی و آناتومیک به خطوط، شیارها یا چروکهایی گفته میشود که به دلیل انقباض عضلات پیشانی (عضله فرونتالیس) یا فرآیند طبیعی پیری روی پوست پیشانی ظاهر میشوند. در مفهوم کنایی، ادبی و روانشناختی، این عبارت نشانه و مظهر اخم، خشم، اندوه، ناراحتی یا تمرکز و تفکر عمیق است.
تلفظ
این ترکیب از دو واژهٔ «چین» (با کسره در انتهای واژه به عنوان مضاف) و «پیشانی» تشکیل شده است و به صورت کسرِ اضافه تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این واژه با توجه به تعداد حروف خواستهشده میتواند خودِ «چین پیشانی» (۹ حرف) یا واژههای مترادفی چون «شکن پیشانی» و «تعقد» باشد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به چروکها و خطوط پیشانی از واژگانی استفاده میشود که هم به معنای چروک پوست و هم به معنای شیار ایجاد شده بر اثر اخم هستند.
به عربی
در زبان عربی اصطلاحات مختلفی برای این مفهوم وجود دارد؛ غَضن و تجاعید به پوسته و چروک اشاره دارند و قطب الحواجب حالت درهم کشیدن ابروها و پیشانی را میرساند.
نماد چیست
چین پیشانی در فرهنگ و ادبیات نماد چند مفهوم مختلف است؛ از یک سو نشاندهنده خطوط پیری، تجربه و گذر عمر است و از سوی دیگر گره افتادن بر پیشانی کنایه و نمادی از غم، نارضایتی، خشم یا غرق شدن در تفکری عمیق و جدی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل چین پیشانی
عبارت «چین پیشانی» یک ترکیب اصیل فارسی است که واژه نخست آن ریشه در زبانهای ایرانی باستان داشته و واژه دوم از تعبیر پهلوی «pēšānīg» به معنای رویه و پیشین گرفته شده است. این اصطلاح همواره در دو قلمرو کاربرد دارد: نخست کاربرد واقعی و پزشکی که به ساختار پوست و انقباض عضلات فرونتالیس بازمیگردد و دوم کاربرد کنایی که حالات درونی انسان را بازگو میکند.
در ادبیات فارسی و زبان عامه، تعابیری همچون «گره بر پیشانی زدن» یا «چین بر جبین انداختن» مستقیماً به همین پدیده اشاره دارند و نشاندهنده حالت عبوس بودن، ناراحتی یا جدیت زیاد هستند. اگرچه این لفظ به صورت عینی در متون مقدسی مانند قرآن نیامده، اما مفاهیم همپوشان آن مانند چهره درهم کشیدن (عبس) بارها برای توصیف احوالات انسانی به کار رفته است.