یعنی چه
گل همیشه بهار گیاهی علفی، یکساله یا پایا از تیرهٔ کاسنیان (ستارهای) است. این گیاه به دلیل طولانی بودن دورهٔ گلدهیاش که از اوایل بهار تا آغاز سرما و گاهی در تمام طول سال ادامه دارد، به این نام خوانده میشود. گلهای آن به رنگ زرد تا نارنجی تیره است و علاوه بر ارزش زینتی در فضای سبز، مصارف دارویی و درمانی گستردهای در طب سنتی و مدرن دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت «گُ لِ هَ مِ شِ بَ هار» است که یک ترکیب وصفی-اسمی فارسی شامل دو واژهٔ «گل» و «همیشه بهار» میباشد.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، پاسخ دقیق و ۱۱ حرفی برای این نشانه، «گل همیشه بهار» است. همچنین طراحان جدول ممکن است از نامهای مترادف سنتی و علمی آن مانند آذرگون، آبرون، خوقان یا کالاندولا استفاده کنند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی به این گل Marigold یا به طور اختصاصیتر Pot marigold میگویند. نام علمی و بینالمللی لاتین آن نیز Calendula officinalis است.
به عربی
در زبان عربی و کتابهای طب سنتی قدیمی، این گیاه با نامهای «حِیّ العالَم» یا «أقحوان الأَصفر» شناخته و مکتوب شده است.
به ترکی
در ترکی استانبولی به این گل Aynısefa گفته میشود. همچنین در برخی لهجههای محلی و بومی ترکی، به عنوان گونهای از ماریگولد با نام Nergis نیز شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل گل همیشه بهار
گل همیشه بهار یکی از نامآشناترین و پرکاربردترین گیاهان در فرهنگ، ادبیات و طب سنتی ایران است. این گل به دلیل دوام بالا، مقاومت در برابر سرما و طولانی بودن دوره گلدهیاش، از قدیمالایام زینتبخش باغچهها بوده و وجه تسمیه آن نیز به همین خصوصیت بازمیگردد. رنگ زرد و نارنجی درخشان آن جلوه بصری خاصی به طبیعت میدهد.
از منظر دارویی، خواص ضدالتهابی، ترمیمکنندگی و ضدعفونیکننده این گیاه باعث شده تا عصاره آن که به نام علمی کالاندولا شناخته میشود، پایه اصلی بسیاری از پمادهای پوستی مدرن باشد. در ادبیات کلاسیک فارسی نیز شاعران گاه به دلیل رنگ زرد این گل، آن را به عنوان نمادی از رخسار زرد عاشق، دلتنگی یا پاییز به کار بردهاند، در حالی که در فرهنگهای دیگر نمادی از گرما، خلاقیت و یادآوری پایداری است.