یعنی چه
مشبوبة واژهای عربی (مؤنث) است که به عنوان صفت و اسم مفعول به کار میرود. این کلمه دو معنای اصلی دارد: نخست به معنای آتش شعلهور، افروخته و روشن شده؛ و دوم در توصیف زنان، به معنای زن خوبرو و زیبایی است که آراستگی و پوشش بر حسن و جمال او افزوده است.
تلفظ
این واژه به صورت مَشْبـوُبَـه (با فتح ميم، سکون شین و ضمه باء اول) تلفظ میشود.
در جدول
در مسابقات جدول کلمات، پاسخ این واژه ۶ حرف دارد. توجه شود که این واژه را نباید با «مشبوهه» (به معنی مشکوک) اشتباه گرفت.
به انگلیسی
بسته به متن استفاده، در انگلیسی برای مفهوم آتشین و افروخته از Blazing یا Ignited و برای حالات عاطفی یا زیبایی از Impassioned استفاده میشود.
به فارسی
برابرهای دقیق فارسی این واژه شامل «افروخته»، «شعلهور»، «تفتیده» (در معنای مادی) و «زیبا»، «خوشچهره» و «دلربا» (در معنای انسانی) است.
در قرآن
واژهٔ دقیق «مشبوبة» یا شکل مذکر آن «مشبوب» در کتاب قرآن وجود ندارد؛ هرچند کلمات همریشه یا هممعنی دیگری مانند «شهاب» در قرآن دیده میشود.
نماد چیست
این کلمه در ادبیات نمادی از حرارت بالا، اشتیاق و عاطفهٔ سرکش، و همچنین مظهر زیبایی درخشان و چشمگیر است که جلب توجه میکند.
جمعبندی و توضیح کامل مشبوبة
واژهٔ مشبوبة یک اسم مفعول مؤنث از ریشهٔ ثلاثی مجرد «ش ب ب» است که در زبان و ادبیات فارسی کاربرد دارد. این کلمه در اصل به معنای آتش برافروخته و شعلهور است، اما در توصیف اوصاف انسانی به زنی زیبارو و خوشسیما اطلاق میشود که پوشش یا آرایش موهایش بر جلوه و جمال او افزوده است. همخانوادههای این واژه شامل شباب (جوانی)، تشبیب و مشبوب هستند.
نکتهٔ بسیار مهم در کاربرد این واژه، تمایز آن با کلمهٔ «مشبوهة» است. مشبوبة (با حرف باء) به معنای افروختگی و زیبایی است، در حالی که مشبوهة (با حرف هاء) از ریشه شبهه و به معنای مشکوک و دارای ابهام است که به دلیل شباهت ظاهری گاهی توسط کاربران به اشتباه به جای یکدیگر به کار میروند.