یعنی چه
شنوایی یکی از حواس پنجگانه انسان و جانوران است که به وسیله آن امواج صوتی محیط درک میشوند. عضو اصلی این حس گوش است. در زبان فارسی کهن، این واژه گاهی به معنای شنوا بودن، نیوشش، اطاعت و قبول کردن پند و اندرز نیز به کار رفته است.
جمله سازی
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژه «شنوایی» به عنوان پاسخ یک کلمه ۶ حرفی شناخته میشود. همچنین از واژههای هممعنی آن مانند سامعه و سمع نیز استفاده میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به حس شنیدن از کلمه Hearing استفاده میشود، در حالی که در متون علمی و پزشکی اصطلاح Audition کاربرد دارد.
به عربی
در زبان عربی واژه السَّمْع معادل دقیق شنوایی است که دهها بار در قرآن کریم (مانند آیه ۷۸ سوره نحل) در کنار بینایی و قلب به عنوان نعمتی بزرگ ذکر شده است.
نماد چیست
در نمادشناسی بینالمللی و پزشکی، حس شنوایی با شکل «گوش انسان» یا «امواج صوتی (دیاپازون)» نمایش داده میشود. همچنین در علائم راهنما و دسترسی، خطوط مواج در کنار شکل گوش به عنوان نماد جهانی ناشنوایان و کمشنوایان به کار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل شنوایی
واژه «شنوایی» یک واژه کاملاً پارسی اصیل و ریشهدار است که از ریشههای ایران باستان و هندواروپایی سرچشمه میگیرد و در زبان پهلوی به صورت شِنَوِش یا شنودن به کار میرفته است. این کلمه به یکی از حیاتیترین حواس پنجگانه انسان اشاره دارد که وظیفه دریافت و پردازش امواج صوتی محیط پیرامون را بر عهده دارد و اندام اصلی آن گوش است.
از نظر لغوی، کلماتی مانند سامعه، سمع، استماع و نیوشش مترادفهای اصلی آن به شمار میروند و در نقطه مقابل، واژههایی چون ناشنوایی و کری قرار دارند. مفهوم شنوایی به دلیل اهمیت بالای آن در برقراری ارتباط و کسب آگاهی، در فرهنگها و متون دینی مختلف از جمله قرآن کریم نیز مورد توجه ویژه قرار گرفته و از آن به عنوان یکی از بزرگترین مواهب یاد شده است.