یعنی چه
ستایش و ستودن به معنای به زبان آوردن خوبیها، زیباییها و کمالات یک فرد، پدیده یا ذات باریتعالی است. این مفهوم در واقع ابراز قدردانی، احترام عمیق و خضوع در برابر عظمت، نیکی یا هنری است که در دیگری وجود دارد.
تلفظ
واژهٔ ستایش به کسر سین و فتح یاء (setāyeš) و واژهٔ ستودن به ضم سین (sotūdan) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، برای راهنمای واژههایی چون مدح، تمجید، ثنا، سپاس و تعریف، عبارت «ستایش ستودن» به عنوان یک ترکیب ده حرفی یا تکواژههای مترادف آن استفاده میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای مفهوم اسم مصدر از واژگانی چون Praise و Admiration و برای فعل آن از ترکیبات To Praise و To Admire استفاده میشود.
به فارسی
این واژه کاملاً ایرانی و پارسی اصیل است که از زبان پهلوی (stāyišn) به یادگار مانده است. واژههای همخانوادهٔ آن شامل ستوده، ستاینده، ستایشگر، ستاییدن و ستودنی است و متضاد آن کلماتی مانند نکوهش، ذم، ملامت و بدگویی هستند.
نماد چیست
در فرهنگ، هنر و ادبیات، ستایش نماد پیوند عمیق عاشق و معشوق یا مخلوق و خالق است. از نظر تصویری، دستهای رو به آسمان در حالت نیایش، نور روشناییبخش و گل نیلوفر آبی (لوتوس) به عنوان نمادهای مادی تقدیس و ستودن پاکیها شناخته میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل ستایش ستودن
ترکیب «ستایش ستودن» نمایانگر یکی از والاترین مفاهیم انسانی و عرفانی در زبان پارسی است. این مفهوم که ریشهای کهن در زبان پهلوی دارد، بیانگر ابراز قدردانی، تمجید و به زبان آوردن صفات نیکو و کمالات یک ذات یا پدیده است. در فرهنگ معنوی و ادبی ایران، ستایش پل ارتباطی میان انسان و امر قدسی قلمداد میشود.
این واژگان اصیل ایرانی در متون کهن و ترجمههای تاریخی (مانند تفسیر طبری) همواره به عنوان برابرنهادی استوار برای مفاهیم قرآنی والایی چون «حمد»، «تسبیح» و «تمجید» به کار رفتهاند؛ به طوری که عبارت معروف «الحمد لله» در زبان فارسی با تعبیر روان «سپاس و ستایش مر خدا را» معنا شده است.
در قلمرو هنر و ادبیات نیز، ستودن فراتر از یک واژه، به عنوان نمادی از صلح، خضوع، شکرگزاری و پیوند عاشقانه شناخته میشود که در بستر تصویری با نمادهایی چون دستان برافراشته به آسمان و گل لوتوس تجلی مییابد.