یعنی چه
ترکیب «قرب و بعد» به معنای نزدیکی و دوری، یا فراق و وصال است. این اصطلاح در ادبیات کلاسیک و عرفان اسلامی اهمیت بالایی دارد؛ «قرب» به معنای نزدیک شدن سالک به خداوند از طریق طاعت و شهود است، و «بعد» به حجابهای نفسانی، گناه و دوری انسان از رحمت الهی اشاره میکند.
تلفظ
این ترکیب به صورت قُرب (با ضمه قاف) و بُعد (با ضمه باء) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این عبارت با توجه به تعداد حروف (۷ حرف) خودِ «قرب و بعد» یا معادلهای آن مانند «نزدیکی و دوری» است.
به انگلیسی
برای بیان مفهوم دوری و نزدیکی در زبان انگلیسی از ترکیبات فوق استفاده میشود.
به عربی
این ترکیب ریشه عربی دارد و در زبان مبدأ نیز به همین صورت به کار میرود.
به فارسی
معادلهای اصیل فارسی این ترکیب «نزدیکی و دوری» یا «فراز و فرودِ مسافت» است که در متون نظم و نثر کاربرد دارد.
جمعبندی و توضیح کامل قرب و بعد
اصطلاح «قرب و بعد» از مفاهیم بنیادین در جهانبینی اسلامی و به ویژه عرفان و تصوف است. قرب در لغت به معنی نزدیکی و جوار است و در اصطلاح اهل معرفت، به مقام شهود، طاعت و محرم اسرار شدن سالک اشاره دارد؛ جایی که صفتِ بنده در صفتِ حق فانی میشود. در مقابل، بعد به معنی دوری، مسافت و مهجوری است و نماد ماندن در حجاب منیت، غفلت و محرومیت از تجلیات الهی به شمار میرود.
این واژگان در قرآن کریم نیز بازتاب وسیعی دارند؛ جایی که خداوند خود را از رگ گردن به انسان نزدیکتر مینامد (قرب)، اما دوری از رحمت خدا یا غرق شدن در گمراهی را با تعابیری چون مکان بعید توصیف میکند. به باور عارفان، خداوند همواره در غایت قرب به بندگان است و این انسان است که به دلیل غفلت و هواهای نفسانی، در وضعیت بعد و دوری قرار میگیرد.