یعنی چه
این عبارت از نظر دستوری نوعی ندا و شبهجمله است. ترکیب اصلی آن یعنی «الحقّ المبین» از اسماء حُسنای خداوند است و به ذات پاک الهی اشاره دارد که حقیقتِ مطلق، ثابت و روشنگرِ هستی است و با عدل خود، حق را پدیدار میکند.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت با تشدید روی حرف «ق» در کلمه حق و سکون روی لامِ مابعد آن به صورت «یا حَقْقُلْ مُبین» است.
به انگلیسی
در ترجمههای انگلیسی متون مذهبی، برای انتقال معنای حق و آشکار بودن آن از واژگان Manifest و Clear استفاده میشود.
به عربی
ریشه این عبارت کاملاً عربی و ترکیب دو واژه از ریشههای «حقق» (به معنی ثبات و درستی) و «بین» (به معنی آشکار شدن و جدایی) است.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این ذکر شامل عباراتی چون «حقیقتِ آشکار»، «واقعیتِ هویدا» و «دادگرِ عیان» است که به جلوه گری حقانیت خداوند اشاره دارد.
در قرآن
ترکیب «الحق المبین» صفت ذات خداوند در قرآن است؛ بارزترین نمونه آن در آیه ۲۵ سوره نور آمده: «...وَ یَعْلَمُونَ أَنَّ اللَّهَ هُوَ الْحَقُّ الْمُبِینُ» (و خواهند دانست که خدا همان حقیقت آشکار است). همچنین در آیه ۷۹ سوره نمل ترکیب «عَلَی الْحَقِّ الْمُبِینِ» به معنی راه و آئینِ حقِ آشکار به کار رفته است.
نماد چیست
این عبارت در مناجات و اذکار اسلامی نماد برکت، توسعه رزق و آرامش روح است. ترکیب کاملتر آن، ذکر معروف روز پنجشنبه («لا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ المَلِکُ الحَقُّ المُبین») است که مداومت بر ۱۰۰ مرتبه آن در روایات مایه جلب ثروت و امان از وحشت قبر دانسته شده و گاهی روی نگین انگشتر حکاکی میشود.
جمعبندی و توضیح کامل یا حق المبین
عبارت «یا حق المبین» یک شبهجمله و ذکر شریف مذهبی با ریشه عربی است که از اسماء حسنای خداوند («الحقّ المبین») اقتباس شده است. این واژه از نظر لغوی به معنای «ای حقیقتِ آشکار و نمایان» یا «ای دادگرِ عیان» است و به ذاتی اشاره دارد که خود عینِ حق است و با روشنگری خود، باطل را مغلوب و حقیقت را برای همگان هویدا میسازد.
این عبارت اصالت قرآنی دارد و به طور ویژه در آیه ۲۵ سوره نور به عنوان صفت خداوند یاد شده است. در فرهنگ اسلامی و ادعیه، این نام جایگاه والایی دارد و ذکر روز پنجشنبه نیز با این صفت الهی پیوند خورده است. مداومت بر آن در فرهنگ عامه و روایات مذهبی، نمادی از طلب روزی، دفع فقر و رسیدن به آرامش روحی و دنیوی به شمار میرود.