یعنی چه
واژهٔ «پیداد» یک صفت کهن و بسیار نادر در زبان فارسی است که به معنای نمایان، پدیدار و هویدا به کار میرفته است. این کلمه در اشعار کلاسیک مانند اشعار فرخی سیستانی دیده میشود و ساختاری قدیمی از واژهٔ «پیدا» است.
تلفظ
این واژه به صورت پِیداد (Peydād) تلفظ میشود؛ شامل دو بخش «پِی» و «داد» است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، به عنوان پاسخ برای راهنماهایی مثل «آشکار و عیان» یا «پیدا»، واژهٔ ۵ حرفی «پیداد» مد نظر قرار میگیرد.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم آشکار و عیان بودن در زبان انگلیسی از واژگانی نظیر Visible یا Manifest استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیقتر و رایجتر این واژه در زبان فارسی امروز شامل کلماتی چون آشکار، بارز، پدیدار، هویدا، مبرهن و نمایان است که همگی مفهوم عیان بودن را میرسانند.
در قرآن
واژهٔ پیداد یک لفظ کاملاً فارسیِ سره و ریشهدار در زبان پهلوی است؛ بنابراین در متن قرآن کریم وجود ندارد و برای معادلهای آن در عربی از واژگانی چون «ظاهر» یا «جلی» استفاده میشود.
نماد چیست
پیداد صرفاً یک واژه با کاربرد وصفی و بیانی است و در فرهنگ، اساطیر یا نمادشناسی ایرانی دارای نماد مادی، مذهبی یا معنایی خاصی نیست.
جمعبندی و توضیح کامل پیداد
واژهٔ «پیداد» یکی از واژگان کهن، اصیل و بسیار نادر در زبان فارسی است که در فرهنگهای لغت معتبری چون دهخدا و برهان قاطع به ثبت رسیده است. بررسیها نشان میدهد که این کلمه در واقع شکل دگرگونشده یا صورتی کهن از واژهٔ آشنای «پیدا» است و ریشه در زبان پهلوی دارد. کاربرد اصلی آن در ادبیات کلاسیک برای افادهٔ مفهوم آشکار، عیان و پدیدار بودن بوده است.
اگرچه علامه دهخدا در اصالت این ضبط در برخی نسخهها ابراز تردید کرده و آن را احتمالاً برخاسته از ضرورتهای شعری یا اشتباه نسخه نویسان دانسته است، اما حضور آن در اشعار شاعران بزرگی چون فرخی سیستانی جایگاه لغوی آن را تثبیت کرده است. امروزه این واژه کاربرد عمومی ندارد و بیشتر در حل جدولهای کلمات متقاطع یا متون تخصصی ادبی دیده میشود.