یعنی چه
این اصطلاح به هنر سینما اشاره دارد. از آنجا که سینما پس از شش هنر سنتی دیگر (موسیقی، حرکات نمایشی، هنرهای ترسیمی، هنرهای تجسمی، ادبیات و تئاتر) متولد شد و عناصر همه آنها را در خود ترکیب کرد، به این نام معروف شد. نظریهپرداز فرانسوی-ایتالیایی، ریچوتو کانودو، در اوایل قرن بیستم این عنوان را برای سینما ابداع کرد.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب وصفی به صورت «هُنَرِ هَفتُم» است.
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ این پرسش با توجه به تعداد حروف، معمولاً «هنر هفتم» (۷ حرف) یا «سینما» (۵ حرف) است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این مفهوم سنتی از عبارت «The Seventh Art» استفاده میشود، هرچند واژه عمومی آن «Cinema» است.
به عربی
در زبان و ادبیات عربی، این اصطلاح دقیقاً به صورت «الفن السابع» ترجمه و به کار میرود.
به فارسی
این عبارت یک ترکیب واژگانی فارسی (هنر + هفتم) است که به عنوان معادل و جایگزینی برای واژه بیگانه «سینما» یا «فیلمسازی» استفاده میشود.
نماد چیست
مهمترین نمادهای تصویری که برای نشان دادن این هنر به کار میروند شامل دستگاه آپارات پخش فیلم، نوار نگاتیو، تخته کلکت (کات) و گاه ترکیب ماسکهای سنتی نمایش با عناصر مدرن سینمایی است.
جمعبندی و توضیح کامل هنر هفتم
اصطلاح هنر هفتم یکی از تعابیر پرکاربرد در دنیای فرهنگ و رسانه است که مستقیماً به پدیده سینما اشاره دارد. این مفهوم ریشه در دستهبندی هنرهای والای انسانی دارد؛ جایی که شش هنر نخست شامل موسیقی، رقص، نقاشی، مجسمهسازی، معماری و ادبیات پیش از آن تثبیت شده بودند و با ظهور تکنولوژی ضبط تصویر و صدا در اواخر قرن نوزدهم، رسانهای نوظهور پدید آمد که توانست تمام این بسترها را در یک قاب واحد جمعآوری کند.
نامگذاری سینما به عنوان هنر هفتم وجههای نظری و فلسفی به آن بخشید و ثابت کرد که فیلمسازی تنها یک سرگرمی یا دستاورد صنعتی صرف نیست، بلکه والاترین شکل تجلی احساسات و اندیشههای بشری در عصر مدرن است که به دلیل ترکیب حرکت، نور، صدا و داستانگویی، تأثیر شگرفی بر جوامع انسانی میگذارد.