یعنی چه
الاقوام واژهای عربی و معرفه (دارای الـ تعریف) است که در زبان و ادبیات فارسی نیز به کار میرود. این کلمه به معنای گروههای متمایز از انسانها، ملل، طوایف و همچنین بستگان و نزدیکان یک فرد است.
تلفظ
این واژه بر اساس قواعد زبان عربی با سکون لامِ تعریف و همزهٔ مفتوحه قرائت میشود و در ترکیبهای زبان فارسی نیز به همین صورت تلفظ میگردد.
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ واژهٔ «الاقوام» دقیقاً ۷ حرف دارد و معمولاً به عنوان هممعنی کلماتی چون طوایف، ملل یا خویشاوندان خواسته میشود.
به عربی
در زبان عربی، الأقوام جمعِ مکسرِ معرفه از ریشه «ق و م» است. همچنین در کاربرد به معنای بستگان، واژه الأقارب معادل دقیقتر آن است.
به فارسی
نزدیکترین برگردانها و معادلهای اصیل فارسی برای این کلمه، واژههای «مردمان»، «طایفهها»، «خویشان» و «بستگان» هستند.
در قرآن
عین کلمهٔ «الاقوام» با الف و لام تعریف در متن قرآن نیامده است؛ اما شکل بدون «الـ» آن یعنی «أقوام» یکبار در سوره هود آیه ۴۶ (در برخی تفاسیر و قرائتها برای اشاره به همراهان نوح) به کار رفته و واژه مفرد «قوم» نیز ۳۸۳ بار در آیات مختلف تکرار شده است.
نماد چیست
کلمه الاقوام به عنوان یک اسم عام برای دستهها و گروههای انسانی به کار میرود و در فرهنگها، اساطیر یا نمادشناسی دارای نشانه گرافیکی یا مظهر اسطورهای خاصی نیست.
جمعبندی و توضیح کامل الاقوام
واژهٔ «الاقوام» در واقع همان کلمهٔ عربی «أقوام» (جمع مکسر قوم) است که با اضافه شدن حرف تعریف «الـ» به صورت معرفه درآمده است. این کلمه از ریشهٔ سه حرفی «ق و م» گرفته شده که در اصل به معنای برخاستن و ایستادن است و در سیر تطور زبانی به معنای جماعتی از مردم که بر یک آیین یا در یک سرزمین متمایز هستند، به کار میرود.
این کلمه علاوه بر کاربرد وسیع در زبان عربی، وارد ادبیات کهن و متون کلاسیک فارسی نیز شده است. شاعران بزرگی مانند سعدی شیرازی از شکلِ بدون «ال» آن (اقوام) در اشعار خود برای اشاره به بستگان، خویشاوندان و نزدیکان استفاده کردهاند.
در ساختار واژگانی، این کلمه دقیقاً دارای ۷ حرف است و در متون گوناگون بسته به سیاق متن، میتواند به معنای طوایف، ملل، قبایل، یا ارحام و بستگان یک شخص باشد. اگرچه خود این ترکیبِ معرفه در قرآن ذکر نشده، اما مفهوم مفرد آن (قوم) از پرکاربردترین واژههای قرآنی در توصیف جوامع بشری است.