یعنی چه
این واژه یک اصطلاح تخصصی در حوزهٔ شهرسازی و معماری است و به ویژگیها، فضاها یا طراحیهای شهری (مانند پیادهروها، محلهها یا خیابانها) اطلاق میشود که برای رفتوآمد عابران پیاده ایمن، راحت، جذاب و دسترسپذیر باشد و تمایل به پیادهروی را در شهروندان افزایش دهد.
تلفظ
تلفظ دقیق این واژه به صورت «پیادهپسند» (piyāde-pasand) است که از دو بخش «پیاده» و بن مضارع «پسند» تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این واژه خود «پیاده پسند» با ۹ حرف است. همچنین به عنوان راهنمای اصطلاح شهرسازی انسانمحور یا عابرپسند نیز مطرح میشود.
به انگلیسی
معادل رسمی و مصوب فرهنگستان زبان و ادب فارسی برای این مفهوم Pedestrian-friendly است. در متون عمومیتر تخصصی از واژه Walkable نیز استفاده میشود.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای توصیف فضاها و خیابانهای مناسب عابران، از ترکیب «Yaya dostu» به معنی دوستدار عابر پیاده استفاده میشود.
به فارسی
واژههای مترادف و هممعنی فارسی آن در حوزه طراحی شهری شامل «انسانمحور»، «عابرپسند» و «قابلیت پیادهروی» است. این واژه یک صفت مرکب فاعلی مرخم در زبان فارسی مدرن به شمار میرود که از پیاده (ریشه پارسی میانه) و پسند (مصدر پسندیدن) ترکیب شده است.
جمعبندی و توضیح کامل پیاده پسند
واژه «پیادهپسند» یکی از اصطلاحات نوظهور و مصوب در حوزه معماری و شهرسازی مدرن است که در مقابل رویکردهای خودرو-محور قرار میگیرد. هدف از طراحی فضاهای پیادهپسند، ایجاد محیطهای شهری پویا، زنده و ایمنی است که در آنها عابران پیاده بدون نیاز به خودرو و در کمال آرامش، امنیت و دسترسی آسان بتوانند جابجا شوند و از فضا بهره ببرند.
این مفهوم در نقشهها و المانهای شهری معمولاً با نمادهایی چون پیکتوگرام عابر پیاده در حال حرکت (به ویژه سبز رنگ)، یک جفت کفش یا عابر در کنار تجهیزات شهری و درختان نمایش داده میشود. توسعه چنین فضاهایی نقشی کلیدی در سلامت شهروندان، کاهش ترافیک و آلودگیهای زیستمحیطی ایفا میکند.