یعنی چه
کوه بلند به برجستگیهای طبیعی و بسیار مرتفعی در پوسته زمین گفته میشود که در مقایسه با دشتها، درهها یا تپههای پیرامون خود، ارتفاع و شیب بسیار بیشتری دارند. این واژه کلاسیک و معمولی در فارسی برای توصیف قلههای سر به فلک کشیده و مرتفع به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب وصفی به صورت «کوهِ بُلَند» (kūh-e boland) است که در آن واژه اول به واژه دوم مضاف/موصوف شده است.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، پاسخ عبارت «کوه بلند» دقیقاً ۷ حرف دارد. همچنین واژههای متراف دیگری چون «طود» یا «جبل شامخ» نیز میتوانند مد نظر باشند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای توصیف یک کوه بسیار مرتفع از ترکیبهای High mountain یا Lofty mountain استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی و متون قرآنی، تعابیری مانند «جبل شامخ» یا «جبل شاهق» و همچنین واژه مفرد «طود» برای اشاره به کوههای بزرگ و بلند مرتبه به کار میروند.
نماد چیست
کوه بلند در فرهنگ، اساطیر و ادبیات فارسی نماد بارز استقامت، پایداری، عظمت روحی، سربلندی و دستنیافتنی بودن است. این پدیده جغرافیایی مرز میان زمین و آسمان و محل راز و نیاز پیامبران به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل کوه بلند
ترکیب وصفی «کوه بلند» دلالت بر پدیدههای جغرافیایی با ارتفاع بسیار زیاد دارد که ریشه در زبانهای باستانی ایران (مانند پارسی میانه و اوستایی) دارند. این مفهوم همواره مورد توجه جدی بشر بوده و هست.
در ادبیات دینی و به ویژه قرآن کریم، از کوههای بلند با واژگانی چون «رَوَاسِیَ شَامِخَاتٍ» یا «اوتاد» (میخهای زمین) یاد شده که نشاندهنده استواری و نقش حیاتی آنها در ثبات لایههای زمین است.
در فرهنگ اساطیری ایران نیز کوههای بلند مانند دماوند یا قاف، جایگاهی نمادین و مقدس دارند؛ چرا که مأمن موجودات افسانهای همچون سیمرغ و مظهر سربلندی و تزلزلناپذیری ملتها محسوب میشوند.