یعنی چه
این اصطلاح در متون تاریخی و کتب سیره به عنوان یکی از القاب حضرت محمد (ص) ذکر شده است. این لقب نشاندهنده مأموریت پیامبر اسلام به جهاد، قاطعیت در برابر دشمنان پیمانشکن و برپایی عدالت با استفاده از قدرت و اقتدار است.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب عربی به صورت «نَبِیُّ السَّیْف» است که در زبان فارسی معمولاً تشدیدها در لحن عامیانه کمرنگتر ادا میشوند.
در جدول
در جدولهای متقاطع و شرح در متن، در پاسخ به راهنمای «لقب پیامبر اسلام به معنی پیامبر شمشیر»، کلمه ۸ حرفی «نبی السیف» قرار میگیرد.
به انگلیسی
در متون انگلیسی و ترجمههای تاریخی، این لقب دقیقاً به صورت عبارتی بالا ترجمه و شناخته میشود.
به عربی
این عبارت یک ترکیب مضاف و مضافالیه در زبان عربی است که از دو واژه «نبی» (پیامبر) و «السیف» (شمشیر) تشکیل شده است.
به فارسی
معادل مستقیم و روان این اصطلاح در زبان فارسی «پیامبر شمشیر» یا «پیامبر نبرد و جهاد» است.
در قرآن
عبارت «نبی السیف» در متن قرآن کریم به کار نرفته است. جالب اینجاست که خود واژه «سیف» (شمشیر) نیز اصلاً در قرآن وجود ندارد؛ هرچند در علوم قرآنی به آیاتی مانند آیه ۵ سوره توبه که دستور قتال با مشرکان را میدهد، اصطلاحاً «آیة السیف» میگویند.
جمعبندی و توضیح کامل نبی السیف
اصطلاح «نبی السیف» به معنای «پیامبر شمشیر»، یکی از القاب تاریخی و توصیفی حضرت محمد (ص) است که بیشتر در کتب سیره، متون کهن تاریخی و احادیث مربوط به ملاحم (نبردها) دیده میشود. این لقب در واقع نمادی از قاطعیت دین اسلام در برابر دشمنان توطئهگر، مشرکان پیمانشکن و مأموریت پیامبر برای برپایی عدالت و حق با استفاده از قدرت و جهاد است.
نکته مهم در بررسی این واژه آن است که برخلاف تصور مکرر، این عبارت ریشه قرآنی ندارد و خود کلمه «سیف» نیز در قرآن نیامده است. مترادفهای نزدیکی همچون «نبی الملحمه» (پیامبر نبرد) و «صاحب السیف» نیز در ادبیات صدر اسلام برای اشاره به همین جنبه از سیره جهادی و حاکمیتی پیامبر اسلام به کار رفتهاند.