یعنی چه
شلافه واژهای قدیمی و کمتر رایج در فرهنگهای لغات (مانند دهخدا) است که به عنوان صفتی نکوهیده برای اشاره به زن بیحیا، پررو، سلیطه و بدزبان به کار میرود. در برخی متون قدیمی نیز به معنای زن زناکار یا مدخوله اشاره شده و در فرهنگ عامیانه گاهی برای مردان بیحیا نیز استفاده میشود.
تلفظ
این کلمه در زبان فارسی به صورت شَلافِه (با فتحه روی شین) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنمای «زن بیحیا»، «سلیطه» یا «زن پررو و بدزبان»، واژه ۵ حرفی «شلافه» مد نظر است.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم شلافه در زبان انگلیسی از صفتهایی که به گستاخی، بدزبانی و بیحیایی اشاره دارند استفاده میشود.
به عربی
با وجود اینکه ریشه این واژه عربی و بر وزن صفت مبالغه (فَعّالَة) است، در زبان عربی فصیح کاربرد کمی دارد و معادلهای رایج آن سلیطة و وقِيحة هستند.
نماد چیست
کلمه شلافه یک صفت رفتاری و کلامی منفی است و دارای هیچگونه نماد تصویری، اسطورهای، مذهبی یا فرهنگی خاصی در جامعه نیست.
جمعبندی و توضیح کامل شلافه
واژه «شلافه» از جمله کلمات کهن و کمتر شنیده شده در زبان فارسی است که بیشتر در متون لغتنامهای قدیمی نظیر فرهنگ دهخدا و ناظمالاطباء به ثبت رسیده است. این کلمه از نظر معنایی بار منفی شدیدی دارد و به عنوان یک صفت برای توصیف زنان بدزبان، بیحیا، پررو و سلیطه به کار میرفته است. اگرچه ریشه ساختاری آن به زبان عربی بازمیگردد، اما جایگاهی در عربی فصیح ندارد و بیشتر در ادبیات عامیانه فارسی قدیم جا افتاده است.
در کاربردهای جدول کلمات متقاطع، شلافه یک واژه ۵ حرفی کلیدی برای اصطلاحاتی چون زن بیشرم و هتاک است. امروزه این واژه در گفتگوهای روزمره مدرن کاربردی ندارد و جای خود را به مترادفهای معاصرتری مانند سلیطه یا بدزبان داده است، با این حال شناخت آن به درک بهتر متون کلاسیک و حل جدول کمک میکند.