یعنی چه
در لغت، «حشو» به معنای مواد نامرغوبی مثل پنبه و پشم است که درون بالشت یا لحاف را با آن پر میکنند و «زوائد» جمع زائد، یعنی بخشهای اضافی است. در اصطلاح ادبی و زبانشناسی، به کلمات یا عبارتهای تکراری و بیهودهای گفته میشود که حذف آنها خللی به معنای اصلی کلام وارد نمیکند و وجودشان تنها باعث طولانی شدن بیمورد سخن میشود.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب به صورت واژگان مصوتدار [حَشْو کلامی و زَ وائِدْ] است.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات و شرح در متن، برای توصیف کلام بیهوده یا اضافات از این عبارت ۹ حرفی استفاده میشود.
به انگلیسی
با توجه به نوع کاربرد در متن یا ساختارهای فیزیکی، میتوان از معادلهای دقیق فوق در زبان انگلیسی استفاده کرد.
به فارسی
این عبارت ریشه عربی دارد و معادلهای اصیل یا رایج فارسی آن شامل زیادهگویی، درازنویسی، تفضیل و کلامِ اضافه است.
نماد چیست
در فرهنگ عامه یا اسطورهشناسی نماد گرافیکی خاصی برای آن وجود ندارد، اما در دانش ویرایش و نگارش مدرن، آیکون سطل زباله متون یا علامت خط زدن روی کلمات به عنوان نماد حذف حشو و زوائد به کار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل حشو و زوائد
عبارت «حشو و زوائد» اصطلاحی ریشهدار در زبان و ادبیات فارسی است که از ترکیب دو واژه عربی ساخته شده است. حشو در اصل به مواد پرکننده و نامرغوب درون لحاف و بالش اطلاق میشده و زوائد به معنای بخشهای افزوده و بیفایده است. این ترکیب در ادبیات برای توصیف کلمات و جملاتی به کار میرود که بار معنایی جدیدی به متن اضافه نمیکنند و تنها باعث طولانی شدن کلام و خستگی مخاطب میشوند.
در دانش ویرایش، حشو به دو دسته «ملیح» و «قبیح» تقسیم میشود؛ حشو ملیح مانند جملات دعایی کوتاه است که به زیبایی کلام کمک میکند، اما حشو قبیح مانند ترکیبهای اشتباهی نظیر «پس بنابراین» یا «سال گذشته قبل» تکرار مکررات بیهودهای است که ساختار متن را ضعیف میکند و باید در فرآیند ویرایش حذف گردد.
امروزه این اصطلاح علاوه بر متون ادبی، در تمام حوزههای گفتاری، نوشتاری و حتی ساختارهای اداری و فنی برای اشاره به هرگونه بخش فرعی، موازی و غیرضروری که حذف آن بازدهی را بالاتر میبرد، کاربرد وسیع دارد.