یعنی چه
ترکیب وصفی یا اضافی «خبث جبلت» (یا خبث جبلی) به معنی پلیدیِ ذاتی، بدطینتی و شرارتِ درون است که در طبیعت و خلقت فرد ریشه دارد.
تلفظ
این عبارت به صورت خُبثِ جِبِلّت (یا در حالت منسوب، خُبثِ جِبِلّی) تلفظ میشود و هر دو واژه ریشه عربی دارند.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، در پاسخ به راهنمای «بدسرشتیِ ذاتی»، عبارت ۷ حرفی «خبث جبلت» قرار میگیرد.
به فارسی
معادلهای فارسی و سره این اصطلاح شامل بدذاتی، بدطینتی، پستفطرتی، شرارتِ درون، پاکناپذیریِ نهاد و زشتنهادی است. متضاد آن نیز پاکطینتی یا خوشذاتی نام دارد.
در قرآن
خودِ این ترکیب در قرآن نیست، اما ریشه «خَبُثَ» ۱۶ بار برای اشیاء و افراد ناپاک (مثل آیه ۵۸ اعراف) و ریشه جبلت به صورت «جِبِلًّا» در آیه ۶۲ سوره یس به معنی خلقت و آفریدگان به کار رفته است.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات فارسی، موجوداتی مانند عقرب و افعی نماد خبث جبلت هستند؛ چرا که گزیدن آنها از روی کینه نیست، بلکه اقتضای طبیعت و آفرینش ناپاک آنهاست.
جمعبندی و توضیح کامل خبث جبلت
عبارت «خبث جبلت» از دو واژه عربی «خبث» به معنی پلیدی و رذالت، و «جبلت» به معنی سرشت، آفرینش و طبیعت تشکیل شده است. در اصطلاح اخلاقی و ادبی، این ترکیب برای توصیف افرادی به کار میرود که زشتی و بدکرداری در ذات، تاروپود و ناخودآگاه آنها ریشه دوانده و گویی این بدطینتی بخشی جداییناپذیر از خلقت آنهاست.
در ادبیات فارسی، این مفهوم مکرراً با نمادهایی چون عقرب و افعی تصویر میشود؛ موجوداتی که آسیب رساندنشان ناشی از تصمیمِ آنی یا خصومت شخصی نیست، بلکه مقتضای طبیعت و سرشت ناپاکشان است. متضاد این صفت، حسن جبلت، پاکطینتی و شریفطبعی است که نشان از اصالتِ نیکوی درون دارد.