یعنی چه
انتفض یک فعل ماضی عربی از باب افتعال است. این واژه به معنی لرزیدن، برآشفتن، تکان خوردن جامه یا پر و بال برای ریختن گرد و غبار، و به ویژه در ادبیات معاصر و سیاسی به معنای بپاخاستن و قیام کردن در برابر ظلم و استبداد به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت «اِنتَفَضَ» است که در زبان عربی فعل ماضیِ مفرد مذکر غایب محسوب میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این کلمه دقیقاً ۵ حرف دارد و معمولاً در پاسخ به راهنماهایی چون «قیام کرد» یا «شورید» از زبان عربی میآید.
به انگلیسی
بسته به متن و کاربرد ادبی یا سیاسی، معادلهای انگلیسی آن متفاوت است.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل بپاخاست، قیام کرد، شورید، برآشفت و لرزید است. واژگان همخانواده آن در فارسی شامل انتفاضه، انتفاض، نفض و منتفض هستند.
در قرآن
عین واژه «انتفض» در قرآن کریم به کار نرفته است؛ اما ریشه سه حرفی آن (ن ف ض) در باب انفعال به صورت فعل «انْفَضُّوا» در آیاتی مانند آلعمران (۱۵۹) و جمعه (۱۱) آمده که به معنی پراکنده شدن و متفرق شدن است و با معنای بپاخاستن تفاوت دارد.
نماد چیست
در فرهنگ سیاسی و ادبیات معاصر، این کلمه به عنوان نمادی از بیداری مردمی، مقاومت در برابر ظلم و آگاهی جمعی شناخته میشود و تصویر ذهنی آن مشت گرهکرده یا پرندهای است که غبار از بالهایش میتکاند.
جمعبندی و توضیح کامل انتفض
واژه «انتفض» یک فعل ماضی عربی از ریشه «ن ف ض» است که در لغت به معنای تکان خوردن، لرزیدن و فرو ریختن غبار از تن و جامه است. این کلمه گرچه ریشهای کلاسیک دارد، اما در دهههای اخیر تحت تأثیر جریانهای سیاسی معاصر جهان عرب و واژه «انتفاضه»، جان تازهای گرفته و وارد ادبیات سیاسی و اجتماعی شده است.
در کاربرد امروزی، این واژه بیشتر ناظر بر مفهوم بپاخاستن، قیام کردن علیه ستم و بیداری از خواب غفلت است. تکان دادنی که در معنای ریشهای آن نهفته، در اصطلاح به تکان دادن جامعه برای زدودن غبار ستم و خمودگی تعبیر میشود.
در مجموع، انتفض کلمهای با بار حماسی و اجتماعی است که مفاهیمی چون شورش، قیام، حرکت و پویایی را در ذهن مخاطب زنده میکند و نمادی از اراده جمعی برای تغییر وضعیت موجود است.